بسیار اسیب پذیر شده ام. هرچیز میتواند جرقه ای باشد تا در خود فرو روم. دور خودرا حصاری بکشم و روی خود لِیبل anti human یا ضد انسان بزنم. هر ضربه ای میتواند مرا ب انزوا بکشاند. انزوایی تلخ برای دور تر شدن، برای کمتر اسیب دیدن. وقتی لباس هایم را صاف میکنم و قدمی محکم میکنم تا ب سمت اجتماع روانه شوم تا لذت را بچشم، ضربه ای گاه ارام گاه سهمگین ب سمتم روانه میشود و این همانجاست ک باز میایستم. ب گذشته مینگرم و زخم های کودکیم سر باز میکنند تا زخم را عمیق تر کنند. رشته ای را گم کردم. رشته ای از جنس معنا. معنای این زندگی چیست. برای چی زندگی میکنیم. هدف چیه...
از همون زمان که سعی در پاک کردن عقاید ته نشین شده ام کردم و دست به بازسازی انها زدم، اساس خانه ام ویران شد. زندگی سخت شد. انگار چیزی ک باید باشد نیست. به دنبال راه فرارم. از المپیاد و مسابقات و مقالات علمی پژوهشی گرفته تا هنر و گرافیک و تحصیل،کار و مهاجرت.
اخر ک تمام میشوند اخر ک ب پایان میرسند و من میترسم از ب پایان رسیدنشان و گاه از ترس تمام شدنشان در یک قدمی قله، دست از حرکت میکشم. تا بازهم باقی باشد. آن کار نکرده، آن راه نرفته و آن معنای زندگی به ثمر ننشسته.
دست کمک را دراز میکنم تا اگر کسی نشانه ای یا تفکری دارد برایم بازگو کند. اما منجی در آینست... منجی در آینست
دستم را بگیر و به سمت ترس ها سختی ها غم ها و شادی هایی ببر که همه اش مال توست. مال تویی که از تقلای قلب درون سینه ات نشات میگیرد.
مرا با خود ببر جایی، که شراب هم نمیبرد...