ساعت نزدیک پنج عصر بود. بعد از دعوایی که بین من و بابام افتاد، به اتاق پناه بردم. شاید براتون سوال باشه دعوا سر چی بود؟ سر آرایش کردن. بله، درست شنیدید! میگفت: «مگر تو زشتی که آرایش کنی؟»
هزاران بار گفتم که به آرایش علاقه دارم، نه اینکه زشتم؛ فقط دوست دارم آرایش کنم.
با چشمانی اشکی سمت آیینه رفتم و به خودم نگاه کردم: چشمانی قهوهای تیره، مژههای بلند، ابروهای پرپشت، بینی متناسب و لبانی کمی درشت. زیبا بودم، اما آرایش کردن را دوست داشتم. رژ لب صورتیام را برداشتم و به این فکر کردم که بعد از مرگ مامان همه چیز چقدر عوض شد.
رژ لبم را پرت کردم به سمت آیینه و خواستم برگردم که ناگهان احساس کردم کسی صدام زد…
قلبم تند زد و نفسم بند آمد. سایهای پشت سرم حرکت کرد و…
مایل به پارت دوم؟