
دوباره شنبه شد و باید میرفتم شرکت و هنوز نتونسته بودم برای قدم بعدی پروژه ای که مسئولش بودم تصمیم بگیرم، چالشی که اولین بار نبود بهش برمیخوردم.
میدونستم که قراره تیم فنی بیاد سراغم و برای بهبود peformance ایده بده و قطعا چندتا ایمیل از مارکتینگ دارم که به خاطر رشد صعودی تراکنش ها و تعداد کاربرا هیجان زده شده و ایده های جدید برای پروموشن یا یک کمپین دارن. همینطور باید هفته آینده گزارش وضعیت پروژه رو به مدیرم بدم. ولی من حس میکردم یه جای کار میلنگه نه مطمئن بودم پروژه سودده ست، نه میتونستم بگم این پروژه پرهزینه ست. بعدی کلی تحقیق و تفحص رسیدم به این راه حل:
اینجا بود که به سراغ محاسبه Profit Contribution (سهم سود) رفتم. با استفاده از این متد، میتونی درآمد و هزینهها رو در چند سطح مختلف بررسی کنی.
PC1: درآمد منهای هزینههای متغیر مستقیم (مثل هزینه سرور، پردازش، بستهبندی، لایسنسهای وابسته) = اینجا میبینی محصول/فیچر در سطح پایه سود میده یا نه.
PC2 : پی سی1 منهای هزینههای جذب و مارکتینگ مستقیم (تبلیغات، پروموشن، تخفیفها، CAC) = این سطح نشون میده بعد از جذب مشتری، آیا محصول هنوز سودده هست یا خیر
PC3: پی سی2 منهای هزینههای نیروی انسانی و توسعه (تیم فنی، طراحی، پشتیبانی) = اینجا تازه تصویر واقعیتری میگیری که آیا محصول بهطور کامل و پایدار سودده هست یا نه.
وقتی محاسبات رو انجام دادم:
در PC1 پروژه سودده بود
اما در PC2 و PC3 دیدم همون سود از بین میره و حتی بعضیجاها منفی میشه.
این شد لحظهای که فهمیدم فقط نگاه کردن به «درآمد» یا «فروش» کافی نیست.

من بدون هیچ توضیح اضافهای، جلسهای برگزار کردم و فقط نمودارهای PC رو به تیمها نشون دادم:
وقتی تیم فنی دید چقدر از سود توسط هزینههای توسعه خورده میشه، خودش پیشنهاد داد برای مدتی پروژه رو باز نکنیم.
تیم مارکتینگ گفت حتی اگر فعالیتهای پروموشن رو متوقف کنیم، باز هم میتونیم نتیجهای شبیه PC2 بگیریم.
این تغییر نگاه، نقطه عطف ما شد.
ماه بعد، دوباره هزینهها و درآمدها رو روی نمودار آوردم.
نتیجه جالب بود: پروژهای که قبلاً از نظر ما اولویت بالا و هزینه زیاد داشت، تبدیل شد به پروژهای که بیشترین سود رو داد. از اون به بعد:
تصمیم گرفتیم بعضی فیچرها و کمپینهای پروموشن را فریز کنیم.
پروژههایی را که سودشان شفاف بود، در اولویت گذاشتیم.
حتی وقتی در نمودارها سود منفی نشان داده میشد، باز هم میدونستیم چرا این تصمیم رو گرفتهایم و چه زمانی شرایط مثبت خواهد شد.
دستاورد اصلی
بزرگترین دستاورد ما این بود که تصمیمها دیگر فقط شهودی گرفته نمیشدند، بلکه دادهمحور (Data-Driven) شدند.
همیشه دادههای شفاف برای ارائه به مدیران داشتم.
تیم مارکتینگ هم دید مشترک پیدا کردند و دیگر فقط به نفع خودشان تصمیم نمیگرفتند.
گفتگوهایمان از «نظر شخصی» به سمت «داده و نمودار» تغییر کرد.
در نهایت، Profit Contribution برای ما یک ابزار حسابداری نبود؛ بلکه تبدیل شد به یک ابزار استراتژیک محصول.
ابزاری که کمک کرد یاد بگیریم چه چیزی رو بسازیم، چه چیزی رو متوقف کنیم و کجا تمرکز کنیم.
خوشحال میشم اگه شما هم از تجربه های مشابه تون اینجا بنویسین.