+وای وای وای اخه مایک این چه کاری بود؟
در جواب مادرم چیزی نمی گویم.
فقط به اتاق می روم و در را می بندم.
هوفی میکشم.
یکی نیس به تو بگه اخهدمگه عقل نداری؛ خیر سرت از برادر ۸ سالت بزرگتری.
اخه این چه کاری بود!
*فلش بک به گذشته
الکس اسباب بازی های کوچولوش رو توی
بخاری می انداخت و بعدش بوی گندی فضای خونه رو در بر می گرفت. ?
+اخه یکی نیست بگه تو از الکس بزرگتری، چرا این کارو کردی؟... چرا چرا اخه اون پوست پرتقال رو انداختی توی بخاری!
_چون فک می کردم جادو میکنه!
و همین اتفاق هم افتاد
درست در لحظه ای که پوست پرتقال رو توی بخاری ریختم، حس خستگی شدید بهم دست داد، اونقدر شدید که وقتی روی مبل کناری نشستم و بوی پوست پرتقال توی فضا پخش شد، به ثانیه نکشید خوابم برد
"+مایک، مایک بیا اینجا
_آ... آلیس
+بیا دیگه
وای باورم نمی شد یعنی الان من ۸ سالمه!
آلیس هم ۹ سالشه! وای یعنی سفر در زمان کردم!من که باورم نمیشه.
+مایک
_اومدم... الان میام آلیس
+چوب ماهیگیرت هم بیار. می خوام ماهی های بزرگ صید کنیم.
چند لحظه ای گذشت؛ چوب های ماهیگیری رو به تخته سنگ ها تکیه دادیم.
و گرم صحبت شدیم.
_آلیس تو واقعا میخای از اینجا بری! ?
+اوه. معلومه که نه مایک ولی ولی اخه چاره ای ندارم. مجبورم مجبورم با خانوادم از اینجا به شهر آلفِر بریم.
_بیا تا اینجایی از این لحظات لذت ببریم. ?"
• پ.ن۱: الکس=برادر کوچکتر مایک
• پ.ن۲: نتیجه ی اخلاقی= قدر لحظات رو بدونیم!
چون وقتی چیزی رو از دست میدیم تازه به اهمیتش پی میبریم.