
وقتی در میان لابهلای خاطرات زندگی به یه ورق کاغذ قدیمی برمیخوری بازهم برایت یه دنیا خاطره به همراه میاره، بعضی از خاطرات وقتی توی ذهن آدم مرور میشه و صورت ناخودآگاه با اشک چشم نوازش داده میشه
این ورق کاغذ آنقدر برایم ارزشمند بود که در کنار وسایل باارزشم محفوظ ماند.
دراین ورق کاغذ اسامی عزیزان دلی هست که در روز ازدواجم با شادیم شریک شدند و برامون به اصطلاح رونما آوردن و متاسفانه اسامی کسانی هم دیده میشود که به رحمت خدا رفتند روحشون شاد ❤️
انسانهایی که با خلوص نیت و با دلی پاک در همه ی ناملایمات و خوشی ها همیشه کنارمون بودند❤️
زمان عروسی ما دوسالی از زمان جنگ میگذشت پول رایج کشورمون ارزشش خیلی پایین اومده بود و کشور هم در تحریم بود و اکثر مغازه دارها وسایل خودشون رو مخفی کرده بودن که گرونتر بفروشن
البته این مسئله هرچند صباحی تو مملکت ما اجرایی میشود ???? بیشتر مغازه ها از جنسهای شیشه ای نامرغوب ایرانی آن زمان پر شده بود و چاره ای هم نداشتیم
واقعا کادو آوردن و بردن برای همه سخت شده بود
هدایا ما از دویست تومن یعنی دوهزار ریال به بالا شروع شد☺️☺️ سه تا ربع پهلوی و نیم سکه کادویی بود که نزدیکانم به من دادن، یه جفت دست دگمه طلای قدیمی هم بود که مادر بزرگم به پدرم نو عیدی داده بود و مادرم من هم همون رو به عنوان یادگاری به همسرم نو عید داد و دیگه اینا هم توگنجینه خاطراتم حفظ شد البته طلاهای دیگه هم جزو کادو بود ولی دیگه لازم به ذکر نیست
یه سری از کادوها هم پارچ و لیوان ایرانی سبز و آبی رنگ بود یا بشقاب و پیاله ی ایرانی که با یه تلنگر میشکست آخه دیگه چاره ای نبود. اینو بگم که دویست تومن یعنی همون دو هزار ریال سال شصت و یک تقریبا برابری میکنه با دویست هزار تومان یا دو میلیون ریال امروزی
واحد پول مملکت ما ریال هست ولی فرزندان ما اصلا یک ریالی رو ندیدن، تمام کشورها واحد پولشون موجوده و هنوز هم دست به دست میشه و ارزش خودش رو داره ..... دیگه بماند... اینجا ایران است و وطن و زادگاهم و من با تمام کاستیهایش بهش عشق میورزم و به هیچ عنوان با بزرگترین کشورهای مرفه دنیا معاوضهاش نمیکنم ♥️ وطنم پاره ی تنم ♥️