
چند وقتی بود که بخاطر در هم و برهم ریختن اوضاع ....دل و دماغ خاطره نوشتن رو نداشتم ولی دیگه دیدم مخاطبینم دوست دارن بازهم بنویسم
این عکس برای امتحان نهایی کلاس پنجم منه، مدرسه رو خیلی دوست داشتم، زمان ما مدرسه دوشیف بود صبح و بعد ازظهر ...ساعت هشت صبح زنگ کلاس زده میشد و اگه هوا خوب بود صف میبستیم، بعد از خواندن سوره یس و دعای صبحگاهی به کلاس میرفتیم. ساعت دوازده میومدیم خونه و دوباره ساعت دو بعدازظهر تا چهار مدرسه بودیم
اون موقع مثل الان نبود که دانش آموزان با مدیر و دبیران خودشون صمیمی باشن
ما وقتی معلمهامونو تو خیابون می دیدیم ازترس لای چادرهای مامانامون قایم می شدیم ...اون موقع معلمها یه خطکش چوبی روی میزشون بود و بعضی اوقات بچههایی که درس بلد نبودن رو یه کوچولو با اون خطکش نوازش میشدن ...بعضی از معلمها هم که اگه تو خونه گرفتاری داشتن و اعصابشون خرد بود یا دلشون از جای دیگه پر بود چنان محکم به دستهای کوچک و بیجان بچهها به بهانه درس بلد نبودن میزدن که طفلکیها تا مدتی از درد اشک میریختن، والا الان فکر میکنم که چرا باید چنین میشد؟ چرا دنبالش رو نمیگرفتن که چرا این بچه نتونسته درس بخونه و یا مشق شبشو بنویسه ..!؟
البته من این رو هرگز تجربه نکردم چون بالاخره تکالیف مدرسه رو انجام میدادم .ولی تجربه و خاطره دیگری دارم?.
کلاس پنجم بودم، یه روز صبح یهکم دیر به مدرسه رسیدم و دیدم بچهها صف بستن یواشکی مثلا دور ازچشم خانم ناظم خودمو به صف رسوندم که بهاصطلاح بهخاطر دیر اومدن به مدرسه نمره انضباطم رو کم نکنن ولی چشمتون روز بد نبینه، در حال خودم بودم که ناگهان یه سیلی مکم و آبدار( شتلق ) به گوش سمت چپم خورد! سرجایم میخکوب شدم و ناخودآگاه لرزه براندامم افتاد ... اون کشیده ازجانب ناظم مدرسه خانم غنچه بود که برایم خیلی گرون تمام شد و چنان روی من تاثیر منفی گذاشت که دیگه به ایشون نگاه نمیکردم. به خانواده هم چیزی نگفتم، ایشون مشتری خیاطی مادرم بود و لی هر موقع که به خونهما میومدن من فورا به اتاق دیگه میرفتم. خودش هم دختر همسن من داشت و فهمیده بود که کارش زیاد جالب نبوده، ولی هرگز نبخشیدمش .. خودش هم فهمیده بود که من دیگه براش ارزشی قایل نمیشم و هی تلاش میکرد از دلم دربیاره ولی من چون به غرورم برخورده بود اصلا دیگه محبتش برام مهم نبود و حتی این راز رو هرگز برملا نکردم و توی دلم نگاه داشتم.