
سلام، بازهم امروز و دیدن این تابلو و یادی از گذشته، خوشحال شدم که بعد از گذشت نیم قرن بازهم تابلو مدرسه به همان اسم باقی مانده است ..❤️..
اینجا اولین خانه دوم، یا بهتر بگویم اولین جایی بود که وارد یک اجتماع بزرگتر شدم. از چارچوب و قاب خودم بیرون آمدم و فهمیدم که همه آدمها یک شکل، هم عقیده و یک رنگ نیستن. اینجا خیلی چیزها آموختم و هزاران چرا در ذهنم به دنبال جواب هستن !!
اینجا با تمام وجود استثنا و تبعیض را به وضوح البته به شکل ساده و ابتداییش دیدم وکاش همه تبعیضها در همین اندازه بود.
اینجا فهمیدم که شخصی مثل من در مقابل اشتباه کوچک ناخواستهای که انجام میدهد باید تاوان بزرگی بپردازد. اینجا فهمیدم که اگر هم زورت به بزرگتر از خودت نرسید، ولی بازهم میتوان تسلیم نشد و غرور را زیر پا نگذاشت، فهمیدم که میتوانی برای خودت ارزش و احترام قایل شوی و برای اثبات خودت کاری کنی که طرف مقابل خجالتزده شود.
من اینجا خیلی چیزها آموختم، آموختم که خیلیها به ظاهر دوستن ولی از پشت بهت خنجر میزنند، چه میدانستم که آیا آینده بروفق مرادم خواهد بود؟ آیا به هدفم خواهم رسید!؟؟ بعدها متوجه شدم دیگر مهم نیست بابا آب داد و دارا انار دارد، که کبری چه تصمیمی خواهد گرفت، یا پذیرایی کوکب خانم از میهمانهاش با نیمرو و ماست خانگی خیلی باسلیقه خواهد بود و یا دهقان فداکار مسافرین را نجات داد و یا ضحاک مار به دوش آخر و عاقبتش چی شد !!؟؟ و...و...و های دیگر
تبعیض را آنجا فهمیدم که بچههای اولیای مدرسه همکلاسم بودن و شاید هم معلمین حق داشتن هوای اونا رو بیشتر داشته باشن بالاخره دوست و همکاربودن ...? غرور رو آنجا فهمیدم که ناظم مدرسه بخاطر یه کم دیر آمدن سرصف سیلی آبدار به گوشم زد و من کاری کردم که دیگر با او روبرو نشوم .... رازداری راهم همان روز آموختم که این اتفاق را به مادرم نگویم شاید مادرم از دست اون خانم ناظم که همسایه و مشتری خیاطیش بود عصبی بشود...
ولی بازهم باتمام وجود دوست دارم به عقب برگردم ....و همانجا پشت نیمکت بنشینم ....شاید دوباره فردای خوبی بیاد و به آرزویم برسم...
بقیه خاطرات در پستهای بعدی ....??