
این پیام را مهدیه عزیزم که مثل خواهرزادهام هست به مناسبت روز جهانی خیاط برایم نوشت.
با دیدنش به یاد زمانی افتادم که مهدیه زود از موعد به دنیا اومده بود. خال زن عموجانم که مادربزرگ مهدیه بود خیلی ازش مراقبت کرد تا یه کم جون گرفت. اون زمان مامان و بابای مهدیه تو یکی از شهرهای مرزی اقامت داشتن و مامانش معلم بود برای همین مامان بزرگش نگهداریش رو به عهده گرفت تا مهدیه رو دور از بابا و مامانش بزرگ کنه، ما هم که مدتی بود بچه کوچولو نداشتیم از خوشحالی سر از پا نمیشناختیم.
تا اینکه بعد از یه مدت، مهدیه خانم قصه ما دیگه پدرو مادرش رو نمیشناخت و این خیلی برای مامان و باباش ناراحت کننده بود. وقتی مهدیه خانم تقریبا سه ساله شد، مامان و باباش به زنجان منتقل شدن و تصمیم بر این شد این خانم خانمها رو ببرن پیش خودشون، حالامجسم کنین این طفلک که تو یه خونه شلوغ بزرگ شده بود باید میرفت تا تو یک شهر دیگه با بابا و مامانش زندگی کنه.
اون زمان شرایط خانواده بهخاطر یه سری مسایل یهکم درهم برهم بود و جدا شدن این بچه از اون خونه تصمیم خیلی سختی بود، از اون طرف هم بابا و مامانش هم حق داشتن و میخواستن بچهشون پیش خودشون باشه. بالاخره تصمیم گرفته شد اون موقع من تازه دیپلمم رو گرفته بودم و مهدیه هم به من علاقه داشت برای همین تصمیم گرفتیم که منم باهاشون برم تا بچه کمکم به فضای جدید عادت کنه.
بالاخره بعد از یکماه از زنجان به لاهیجان برگشتیم. درطول مسیر شازده خانم یک کلمه حرف نزد و فقط جاده رو نگاه میکرد وقتی به لاهیجان رسیدیم بادیدن فلکه شهر خوشحال و با زبان شیرین کودکانهاش گفت: اینجا دیگه لالیجان منه❤️ تو خونه همه منتظر ورود این خانم بودن، وقتی رسیدیم همه برای استقبال شازده خانم به طرف در خونه اومدن و وقتی در باز شد این بچه ی سه ساله چنان احساساتی از خودش نشون داد که همه گریه کردن. احساساتش این بود که به روی زمین سجده کرد و حیاط خونه رو بوس داد و گفت اینجا خونه من هست. همه تعجب کردیم چون بچه به این کوچکی که همچین چیزی رو جایی ندیده بود دریک حرکت خودجوش چنین کاری رو انجام داد! خلاصه این کارش باعث شد که بابای عزیزش که خدارحمتش کنه کلی تلاش کنه تا به لاهیجان منتقل بشن.
با دیدن نوشته مهدیه عزیز خوشحال شدم با اینکه اون موقع خیلی کوچک بود ولی هنوز محبتهای مادرم رو به یاد داشت و ازش به نیکی یاد کرد. مادرم خیاط ماهری بود و تعلیم هم میداد. بعد از دیپلم گرفتن ما انقلاب فرهنگی شد و در دانشگاه رو تخته کردن. اون موقع همسنوسالهای ما و چندتا از دوستام برای یادگرفتن خیاطی پیش مامانم اومدن و اونجا تعلیم دیدن. ولی مامان با خیاطی و خیاط شدن من مخالف بود و میگفت اگه خیاط بشی مجبوری همیشه خیاطی کنی و خیلی خسته میشی، اما من همیشه موقع آموزش دادن پیش شاگرداش مینشستم و به توضیحاتش گوش میدادم. اینطوری شد که منم خیاطی یاد گرفتم.