
حتما قبل از خواندن این موضوع مقاله اول بنده در مورد مدیریت استعداد ها را مطالعه نمایید.
روزانه شاهد این هستم که آگهی های عجیب و غریبی در سایت های کاریابی و لینکدین منتشر میشود که این موضوع باعث ترند شدن آگهی در بین کاربران لینکدین خواهد شد وکاربران به بحث و گفتگو میپردازند و گاها هم باعث بدنام شدن سازمان خواهد شد. اما مسئله مهمی که من از اون به عنوان وسواس سازمان ها یاد میکنم و شاید جایگاهی در بین واژگان و اصطلاحات مدیریتی نداشته باشد، اما در شرایط فعلی کشورسازمان ها از کمبود نیروی متخصص رنج میبرند اما واقعیت امر کجاست؟؟ سازمان؟ کارجو؟ تخصص ؟ مهارت های بیش از حد سازمان ها؟ عدم اطلاع کافی سازمان از موقعیت شغلی؟ و... باعث شده فرآیند استخدامی در بعضی از شرکت ها حداقل یک ماه و گاها تا یکسال ادامه یابد واین فرآیند باعث مشکلات زیادی خواهد شد.
من شخصا بر این باورهستم که سازمان ها دچار یک وسواس سازمانی شده اند که این امر باعث شده فرآیند استخدامی پیچیده تر و طولانی تر از گذشته شود. سازمان ها بیشتر ددنبال بهترین فرد هستند اما واقعیت این است که باید بین چند صد رزومه و چندین مصاحبه این شخص پیدا شود؟؟این موضوع دقیقا مثل کسی است که قصد ازدواج را دارد اما دنبال بهترین شخص برای ازدواج است اما واقعیت تا چه زمانی میتواند دنبال بهترین شخص باشد؟ به نظر من ممکن است این روند تا جایی ادامه یابد که فرد خسته شود و اولین شخصی که ملاقات کند او را بپذیرد و آیا انتخاب او درست بوده است؟ شاید پاسخ به این سوال به صورت قطعی صحیح نباشد اما از نظر روانشناسی این موضوع مشکلاتی را به همراه دارد، ولی یرای سازمان های که مدت زمان طولانی به دنبال جذب نیور هستن ازفرآیند استخدامی خسته شوند و بعد ازبررسی چندین و گاها چند صد رزومه مجبوربه انتخاب فردی شوند که مهارت های کمتری داشته باشد و این موضوع بعدا هزینه های زیادی را برای سازمان به وجود می آورد.
خودم شاهد این موضوع بوده ام که اشخاصی برای مصاحبه نهایی تایید شده اند و بدلیل ادامه فرآیند استخدامی برای یافتن شخص بهتری بعد از گذشت مدت زمان کوتاهی سازمان های دیگر شخص را استخدام کرده اند.سازمان به شدت در حال رقابت برای جذب افراد هستند و هرکدام مزایای شرکت خود را برای جلب توجه هرچه بیشتر کارجویان ارائه میکنند و ازبرند کارفرمایی خود کمک میگیرند.اما حرفی که همیشه از مدیرم میشنوم اینه که نیروی خوب رو الان رو هوا میزنند و واقعا نیرویی که تخصص داشته باشه بیکار نخواهد ماند اما تعداد کمی از جامعه کاری دارای مهارت های خوبی هستند.

شاید این حرف من درست باشد که سازمان ها دنباله شاهزاده سفید برا اسبی هستند که تمام معیارهای آنها را در بر بگیرد و این فرد خوش اقبال وارد سازمان آنها شود و به رشد آنها کمک کند. طبق مشاهداتی که داشته ام مهارت های مورد نیاز شرکت ها فراتر از انتظارات کارجویان است و گاها باعث میشود با توجه به نیاز بازار کارجویان هم مجبور به یادگیری چندین مهارت مرتبط و غیر مرتبط کنند. میخواهم نکاتی را ذکر کنم که باعث وسواس سازمانی خواهد شد.
متن آگهی های امروزی سازمان ها که برای همه آنها صدق میکند اما گاها سازمان منعطف تر رفتار میکند:
آیا نابغه ای با این شرایط در این شرایط کنونی کشور داخل ایران وجود دارد؟؟ با شجاعت میتوانم بگویم یا الان در کشور های اروپایی مشغول به فعالیت است یا اگر هم مهاجرت نکرده باشد قطعا سازمانی که در آن فعالیت میکند اجازه خروج از سازمان را به راحتی نمیدهد. خب مشکل اصلی اینجاست که اکثریت شرکت ها به افراد تازه کار اعتماد نمیکنند و راه های رشد افراد را بسته اند و عده کمی میتوانند در این بازار کار مناسب خود را پیدا کنند و سازمان ها هم با سخت گیری های زیاد مدت ها دنبال نیرو میگردند... جالب ترین خبردر حوزه منابع انسانی سال 99 اقدام وزیر ارتباطات به استخدام نیرو برای یکی از شرکت های ارائه دهنده اینترنت کرده است... واقعا چرا رئیس یک سازمان باید به وزیرپاسخ دهد با کمبود نیرو مواجه هستیم؟؟ از دیروز با خودم فکر کردم و اقدام به نوشتن این مطلب کردم شاید راهکاری برای سازمان ها باشد.

اگر شما صاحب یک شرکت هستید یک بار آگهی هایی که از طرف کارمندان شما درج شده اند با دقت بخوانید و ببینید مشکل اصلی کمبور نیرو کجاست همه چیز که حقوق و مزایای بالا نیست گاها بعضی افراد به دلیل رویایی بودن متن اگهی از ارسال رزومه به سازمان صرف نظر میکنند که این امر باعث از دست دادن فرد متخصص میشود. بازار امروز ما پر است از جوانان با انگیزه ای که اگر سازمان ها به آنها فرصت رشد دهند آمار بیکاری کمتر خواهد شد. هستند در این بین سازمان ها شرکت های که به من و هم سن سال های خودم امکان رشد میدهند.امروزه افراد دانشجو بیشتر دانشگاه هایی را انتخاب میکنند که بتوانند در کنار تحصیل شغل هم داشته باشند و باعث رشد شخصی خود شوند

جوانان دهه 60 و 70 بیشتر تمایل پیدا کرده اند از کارمندی فاصله بگیرند و در خانه به کسب درآمد بپردازند این موضوع بزرگترین چالش کمبود نیرو در کشور است. بدلیل رفتار بد مدیران با کارمندان، امر و نهی کردن،محیط های نامناسب کاری، نادیده شدن مهارت های آنها ،حقوق پایین و...
واقعیت این است با بحران کرونا خیلی از شرکت ها فهمیدند که نیازی نیست کارمند داخل شرکت باشد تا کار کند و به همین دلیل امیدوارم که نیروهای فریلنسر راحت تر جذب سازمان ها شوند و هرکس در شهر و دیار خود بماند و مجبور به مهاجرت نشود.