دل‌نازک

شاید خیلی‌ها من رو با دوچرخه‌م بشناسند. سالهاست که با هاش این‌ور و اون‌ور میرم. اتفاقات مختلفی رو هم با هم تجربه کردیم. خاطرات زیادی باهم داریم. زمین خودیم، خیس شدیم، انتظار کشیدیم، عکس گرفتیم، ماشین از رومون رد شده و... .

یه روز که داشتیم می‌رفتیم خونه یهو احساس کردم دارم می‌افتم. ایستادم دیدم قسمت اتصال تنه به میله‌ی زین بریده. دلش خیلی نازک شده بوده. گفتم مبارکه!

روزی که باید از تعمیرگاه تحویلش می‌گرفتم تا اونجا دویدم. اما به درب بسته خوردم. زود رسیده بودم. چاره‌ای جز صبر نبود.

صبر کردم و تحویلش گرفتم. حالش خوب بود فقط کمی احساس دلتنگی داشت که خب طبیعی بود، اتفاقاً می‌تونستم درکش کنم.

چک کردم ببینم جراحیش چطور بوده. به نظر راضی‌کننده می‌رسید. خوب جوش خورده بود.

بهم میگن که می‌تونم روی محل جوش رو با رنگ سفید بپوشونم، اما من میگم که نه، میخوام خاطره‌ش جلوی چشمم واضح‌تر باشه.