دیرم شده بود. طبق معمول خواب مونده بودم. از مترو که اومدم بیرون فقط دویدم. من عادت ندارم کت و شلوار بپوشم. ولی اون روز به خاطر جلسهای که با معاونت کسب و کار بانک داشتیم، خیلی سعی کردم متفاوت و با سر و وضعی رسمی برم. به آسانسور که رسیدم، به نفس نفس افتاده بودم. داخل مترو هم که طبق معمول شلوغ بود و گرم. یکمی هم لباسم بوی عرق ناشی از شلوغی مترو و دویدن رو گرفته بود. دوست نداشتم دیر برسم و چیزی حدود 8 دقیقه مونده بود به قرارمون. آسانسور ایستگاه رو زدم. حوصله نداشتم از پلهها برم بالا. با خودم گفتم آسانسور رو بزنم تا یک نفسی تازه کنم تا بعد از بیرون اومدن از ایستگاه، راند بعدی دویدن تا شرکت رو انجام بدم.

کم کم جمعیت داشت بهم میرسید. دو سه نفری پشت سرم اومدن منتظر آسانسور شدند. وارد آسانسور که شدیم، برگشتم رو به در و مات و مبهوت شدم! انگار دارم خواب میبینم! اینا تو این آسانسور چه کار میکنند؟ تو خوابم نمیدیدم با هیتلر، مصدق، امید عباسی و ساسی مانکن یه روز یه جا باشیم! پسر عجب اتفاق خفنیه! نمیدونم کار بدیه گوشیمو در بیارم سلفی بگیرم یا نه!
فکر کن به رفقام عکس سلفیمو با هیتلر و مصدق نشون بدم! کف میکنن!
فقط زاویم خوب نیست. اگر میشد من آخر از همه سوار میشدم خیلی خوب بود. الان همه پشتشون به منه و اگر بخوام عکس سلفی بگیرم، باید بگم همه برگردن. خب ضایعست! روم نمیشه.
هیتلر بغل دکمه آسانسور بود. برگشت پرسید:
+ Geht ihr alle hoch? (همه بالا میروید جنابان؟)
- بله، بله، بله
سه تا بله شنیده شد. هیتلر و مصدق برگشتن رو به سمت من که دهانم باز مونده بود از تعجب. هیتلر یک نگاه عاقل اندر سفیه بهم کرد و مصدق برگشت گفت "آقا با شما هستند!"
امید عباسی یکی زد به پهلوم و آروم و مهربون در گوشم گفت آقا با شماست. همزمان که با ضربه امید عباسی به خودم اومدم، ساسی مانکن که داشت آدامسو میجوید، رو به مصدق گفت:
"ولش کن حاجی. یارو سرخوشه!"
بعدم با یه نیش خند روشو برگردوند. مصدق هم که عکسالعمل ساسی رو دید، گفت
"امان از این جوونهای امروزی!"
منم در جواب هیتلر گفتم بله!
همینطور که هیتلر داشت دکمه رو فشار میداد، بهش گفتم "جناب هیتلر باعث افتخاره باهاتون در یک آسانسور هستم." هیتلر البته معلوم بود خیلی غده! اصلا بهم نگاهی نکرد و انگار با دیوار حرف زدم! البته از اونجایی هم که بین من و خودش، مصدق بود و قدش از مصدق کوتاهتر بود، نمیتونست برگرده و بهم نگاه کنه. یه جورایی کسر شان بود براش که نمیتونه از اونجا به خاطر قد کوتاهش من رو ببینه.
مصدق که دوران جنگ جهانی دوم رو به چشم دیده بود، باز یک نگاه عاقل اندر سفیه دیگه بهم کرد و یک قر و لندی کرد. منم دیدم بد شد. گفتم البته جناب مصدق، شما افتخار ما ایرانیها هستین. ما شما رو همعرض گاندی و ماندلا میدونیم.
مصدق خوشش اومد. گفت:
"برای اینجانب که در این دوران ملی شدن صنعت نفت، شاهد مبارزات مقدس ودلیرانه هموطنان گرامی هستم و به اراده ملت، در نهضتی که به منظور حفظ استقلال مملکت، فقط عیادی بیگانه از خاک پاک وطن و اعاده حیثیت و عظمت و اعتلای ایران باستان شروع شده است، سهیم بوده و به یاری پروردگار توانا، تا بدین جا از تندباد حوادث مصون ماندهام، جای بسی افتخار است که با ملت رشید و فداکاری، که برای رهایی از قیود اسارت و گسستن زنجیرهای استعمار و …"
مصدق بنده خدا داشت همینطور نطق میکرد که ساسی برگشت گفت:
"حاجی عجب تکستی داره. جون میده یه 6 و 8 ناب از توش در بیارم. دمت گرم بی زحمت شمارمو بنویس برام واتساپ کن"
مصدق بنده خدا هرچی از ملت غیور و حیثیت و عظمت و این داستانا گفت، یادش رفت!
همینجور بقیه داشتن حرف میزدن که هیتلر برگشت گفت:
Sei ruhig (ساکت باشید). Ich bin heute wütend (من امروز عصبانی هستم). Es ist alles wegen dieser dummen Polen (همش به خاطر این لهستانیهای احمقه).
پرسیدم چی شده مگه جناب هیتلر؟ گفت:
Polen plante zusammen mit seinen Verbündeten Großbritannien und Großbritannien eine Belagerung und Teilung Deutschlands, und die Polen belästigten die germanischen Völker (لهستان همراه با متحدانش، بریتانیای و فرانسه در حال برنامهریزی برای محاصره و تقسیم المان هستند و همچنین، لهستانیها، اقوام آلمانی را مورد آزار و اذیت قرار دادهاند.)
در همین حین بود که درهای آسانسور بسته شد. آسانسور یه قیژ قیژی کرد و خواست شروع به حرکت کنه که امید عباسی گفت:
"آسانسورهای غیر استاندارد! چقدر به این مسئولین مترو نامه زدیم که فکری به حال این آسانسورها بکنید. معلوم نیست آخرین بازدیدشون کی بوده!"
ساسی گفت: "جوووون بابا چه باحال قیژ قیژ میکنه!"
بیسیم امید عباسی صداش در اومد. یکی تو بیسیم گفت که
+ عباسی کجایی؟ ماموریت خوردیم. زود بیا.
- الان خودمو میرسونم زود. ماموریت کجاست؟
+ خونه همون دختری که چند بار رفتیم تذکر دادیم!
- ای بابا. الان میام
من پرسیدم:
+ آقای عباسی همون خونهای که 5 بار رفته بودین بهشون در مورد مسائل ایمنی تذکر داده بودین؟
- بله آقا. شما از کجا میدونی؟
یه اخمی هم کرد. من ولی میدونستم. میدونستم که قراره امید تو این ماموریت یه دختر بچه 8 ساله رو نجات بده و خودش میمیره! بهش گفتم:
"مراقب خودت باش. تو مرد بزرگی هستی."
هیتلر گفت:
"Überprüfen Sie zuerst, ob er kein Jude ist. Alles Feuer kommt aus den Gräbern dieser Schweinejuden (اول بررسی کن یهودی نباشه. هرچی آتیشه، از گور این یهودیهای خوک صفت میاد). "
مصدق گفت:
"هماهنگیهای مورد نظر با آقای کاشانی بابت حضور امروز اینجانب در مجلس شورای ملی انجام شده است. چنانچه دیر برسم، باید فکری به حال مدیران مترو بنمایم که مشکلات ملت را به موقع حل نمیکنند! بنا است امروز در مجلس، نطق مهمی داشته باشم و لایحه ملی کردن صنعت نفت را که در اساس هم متعلق به این ملت بزرگ و عزیز است، ارائه نمایم."
عباسی گفت:
"ما همیشه به شما افتخار میکردیم. در کتب درسی که اسم شما بود، یا در هر جایی، به عنوان یک رهبر آزاده ایرانی به شما نگاه میکردیم. حتی دشمنی امروز ما با آمریکا هم از جایی شروع میشود که آمریکا برنامهریزی کودتا علیه شما را انجام داد."
من هم به مصدق گفتم:
"شما آدم بزرگی برای یک ملت هستید. ولی لطفا وقتی تبعید شدید، در جایی بنویسید که احمدآبادی که شما در آن هستید، با احمدآباد مستوفی متفاوت است! خیلیها فکر میکنند شما به احمدآباد مستوفی تبعید شدهاید. گرچه به نظر من احمدآباد مستوفی با وجود این همه کودک زبالهگرد، بدتر از جایی است که شما به آن تبعید شدید. شاه اگر میخواست بیشترین جریمه را برای شما در نظر بگیرد، باید شما را به احمدآباد مستوفی میفرستاد تا ببینید رعیت شما، در چه وضعیت فجیعی زندگی میکنند و چطور امرار معاش میکنند."
هیتلر گفت:
" Überprüfen Sie zuerst, ob er kein Jude ist. Ich bin jedoch froh, dass sich Ihre Regierung geändert hat. Ihre vorherige Regierung hat Israel nicht den Tod gesagt. Es ist ein Verbrechen, Jude zu sein, und jeder Jude muss sterben!
من خوشحال هستم که حکومت شما عوض شد. حکومت قبلی شما مرگ بر اسرائیل نمیگفت. یهودی بودن جرم است و هر یهودیای باید بمیرد!"
من گفتم:
"اولا که شعار مرگ بر اسرائیل رو همه ایرانیها نمیدند! دوما کی گفته که همه یهودیها رو باید کشت؟! مثلا یک کودک اسرائیلی که تازه به دنیا میاد، چه گناهی کرده؟ یا یک زن یهودی، چرا باید بیگناه کشته بشه؟ چون فقط یهودیه؟
این دیگه چه دلیل محکمه پسندیه؟!!!! کاش تو هم اون دادگاه نورنبرگ بودی و قبلش خودکشی نمیکردی!"
هیتلر گفت:
"Sie werden sehen, dass ich eines Tages alle Juden töten werde. Dann hat die Welt kein Problem.
خواهی دید من یه روزی همه یهودی ها رو میکشم. اون موقعست که دنیا دیگه مشکلی نداره"
عباسی گفت:
"ارزش جون آدمها خیلی بیشتر از اینه که بخواد به خاطر یه عقیده، به خاطر ملیت یا نژاد یا به خاطر محل زندگی ازشون گرفته بشه!"
مشغول همین صحبتها بودیم که کم کم رسیدیم. من دیگه یادم رفته بود که فقط 7 دقیقه از وقتم باقی مونده. در آسانسور که باز شد، گوبلز دم در منتظر هیتلر بود. اونطرف خیابون اما داشتند شجریان رو تشییع جنازه میکردند. زیر جنازه رو گوته و همایون شجریان و استاد بنان گرفته بودند. مردم هم پشت سرشون بودند. من که باز این صحنه رو که دیدم، گفتم:
"وای عجب لحظهای! گوته و بنان رو ببین. انقدر اینا خفنن که همایون به چشمم نمیاد!"
ساسی مانکن گفت:
"میشناسی اینا رو؟ کین؟"
من کف دستمو محکم زدم به پشونیم و گفتم:
"یعنی واقعا اینا رو نمیشناسی؟ شجریان و استاد بنان رو نمیشناسی؟"
ساسی گفت:
"اوستا بنا رو میشناسم میومد خونمون رو تعمیر میکرد! هر هر هر هر"
من و امید عباسی به هم یه نگاهی کردیم و بدون خداحافظی رفتیم. من نشستم لبه دیواره ایستگاه مترو و داشتم فکر میکردم به چیزایی که دیده بودم. یهو یکی اومد و هی به پهلوم میزد که نوید، نوید، نوید، پاشو دیر شد! ساعت چند میخوای بری؟ نوید، نوید، نوید! بعد کم کم چشمام باز شد و فهمیدم کلا تو خواب بودم.
پ.ن: اگر امید عباسی را نمیشناسید، صفحه ویکیپدیای او را بخوانید: