ویرگول
ورودثبت نام
یادداشت های یک دختر معمولی
یادداشت های یک دختر معمولیمینویسم چون چیزی در درون من، می خواهد بنویسد.
یادداشت های یک دختر معمولی
یادداشت های یک دختر معمولی
خواندن ۴ دقیقه·۷ سال پیش

یه آدم با یه سری ویژگی های کمتر دوست داشتنی


آدم های سمی به نظر تو چجورین؟

اولین ویژگی آدم های سمی اینه که خودشون رو دوس ندارن، ینی نمیتونن خودشون رو قشنگ ببینن، اشتباهاتشون رو ببخشند و خودشون رو سرزنش نکنند، با خودشون سر جنگ دارن و همیشه به نظر میرسه با خودشون قهرن.

بقیه رو هم دوس ندارن!

کسی که نمیتونه خودش رو دوست داشته باشه، مطمئنا نمیتونه دوست داشتنی ترین آدم دنیا رو هم دوست داشته باشه، نمیتونه از دیدن روشنی چشما و یه لبخند زیبا لذت ببره، نمیتونه دوستای زیاد یا خانواده ی شادی داشته باشه.

به جای عینک خوشبینی، عینک بدبینی همیشه روی چشماشه!

توی تلاش کردن و موفقیت های دیگران، شکست خودش رو میبینه و همین میشه که خوشحالی دیگران پتک میشه و تو سر آدم سمی کوبیده میشه!

یه آدم سمی هیچ وقت عاشق نمیشه، میخواین بدونین چرا؟

چون برای عاشق بودن باید بتونی زیبایی ها رو ببینی، که قبل تر گفتیم که این گزینه توی توانایی های یه آدم سمی نیست.

آدم سمی هیچی براش مهم نیست، کسایی که اطراف این آدما هستن همیشه در عذابن،

چون هرکاری هم که بکنن، هرچیزی هم که بگن از پشت یه عینک بد بینی دیده میشه و نتیجه ی صد در صد عکس داره.

حالا چجوری با این آدمای سمی کنار بیایم؟

ممکنه تو آدمای اطراف ما هم ازین سم های هولناک وجود داشته باشن.

اگه جایگاه مهمی تو زندگیتون ندارن، آسون ترین و بی دردسر ترین گزینه حذف اونا از زندگیتونه،

اما بلاخره حذف این آدما به این آسونیایی که تو یه جمله گفته میشه نیست، با یه آدم سمی میشه سال ها زندگی کرد، میشه دوست بود، میشه مسافرت رفت، میشه خاطره ساخت و گذشت از اینا برای هیچ کس آسون نیست.

میشه در مقابل آدمای سمی پنبه تو گوش گذاشت، و حرفایی که بار منفی دارن رو نادیده گرفت؟

حرف زدن یه آدم سمی مثل نیش زدن یه مار میمونه، شایدم دردناک تر، یا شاید هم مثل اینه که یه وزنه ی پر از کلمات سنگین رو رو قلبت بزارن.

من از ته دلم برای آدم های سمی ناراحت میشم، هممون مطمئنا یبار هم که شده از نیش این آدمای سمی تو زندگی مستفیض شدیم، ولی اونا بیشتر ازینکه که با بقیه بد باشن، با خودشون بدن، نمیتونن مهربون باشن و مهربونی ببینن، نمیتونن به دنیا قشنگ نگاه کنن، شاید یه مداد رنگی مشکی رنگ دستشون گرفتن و تصمیم گرفتن تک تک روزای زندگیشون رو سیاه کنن؟ شاید فقط بخاطر اینه که رنگ مشکی دوست دارن :)

ولی من دوس دارم هر روز از زندگیم یه رنگ متفاوت باشه، یه رنگ قشنگ، یه روز آبی آسمونی، یه روز صورتی ارغوانی، یه روز نارنجی و یه روز بنفش، دوس دارم وقتی از دور به نقشه ی گذشته ی زندگیم نگاه میکنم، نقشه م مثل یه رنگین کمون باشه، شایدم مثل نقش های رنگارنگ بال های یک پروانه.

هیچ آدم سمی از اول سمی نبوده، مجموعه اتفاقاتی که تو گذشته ی ما میفتن، نگرش امروزمون به زندگی و آینده رو شکل میدن، ما که با کفش های اونا راه نرفتیم، رفتیم؟

به نظرم اونقدر دنیا زشتیاشو نشونشون داده که چشمشون دیگه خوشگلیارو نمیبینه، مثل وقتی که توی نور روشن روز تو هوای آزاد هستی و وقتی میری تو خونه جلوی چشمات تاریک میشه، در حالی که داخل خونه هم روشن تر از چیزیه که میبینی.

قبول دارم، بخشی از تصمیم گیری اینکه دنیا رو چجوری ببینیم به عهده خودمونه، ولی بازم دنیا برای همه یکجور و یکسان نیست، گاهی زندگی چنان بارهای سنگینی رو روی دوشت میزاره که کوه هم زیرش خم میشه، چه برسه به این که، تو یک انسانی!

دنیا همیشه یه روی خوب و بد داره، و ما این رو پذیرفتیم.

ذات هر انسانی هم یه روی خوب و بد داره، بهتره که این رو هم بپذیریم.

هر آدمی کارای خوب و همچنین اشتباهاتی انجام داده، بپذیریم.

همه ی اینا رو گفتم، خواستم بگم که آدم های سمی هم جزئی از از زندگی و دنیای همه مون هستن، ممکنه خونواده، دوست، همکار یا همکلاسی باشن، سعی کنیم کمتر رو ویژگی های سمی شون تمرکز کنیم و قشنگیاشون رو ببینیم، مطمئنا بدترین آدم دنیا هم یدونه ویژگی مثبت کوچولو داره، مگه نه؟

کم کم فکر میکنم که صفت سمی شاید برای یه انسانی که شانس خوشگل دیدن دنیا و آدماش رو نداره بی رحمانه ست، نیست؟ شاید بهتره بگیم یه آدم با یه سری ویژگی های کمتر دوست داشتنی :)

به نظرتون این آدم رو به چی میشه تشبیه کرد؟


آدم های سمیروانشناسینویسندگی
۸
۳
یادداشت های یک دختر معمولی
یادداشت های یک دختر معمولی
مینویسم چون چیزی در درون من، می خواهد بنویسد.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید