
اول از همه اینو بگم که عنوان از خودم نیست و یادم نمیاد کی و کجا خوندمش، ولی این روزا تو ذهنم هی داره تکرار میشه، جمله ی قشنگیه نه؟ نوشتنم کار خیلی قشنگیه نه؟
اینکه احساسات و افکارات رو اونجوری که دوس داری روی صفحه بیاری خیلی قشنگه، البته که از توصیف بعضی چیز ها کلمات عاجز میموند اما شنیدین که مولانای جان میگه :
آب دریا را اگر نتوان کشید
هم به قدر تشنگی باید چشید
اگر نمیتونم همه ی آنچه در درونم هست رو بیان کنم، حداقل به اندازه ای که میتونم تلاشم رو میکنم تا بهتر بشم.
میدونین، روزگار زخم های زیادی بهمون زده، این زخم میتونه مرگ یک عزیز باشه، از دست دادن یه رابطه باشه، فروریختن افکارمون یا هر چیز دیگه یی باشه، اما، ما پوست کلفت تر از این حرف هاییم، مثل درخت قوی ای میمونیم که از هرجا قطعش کنی دوباره رشد میکنه و شاخه و برگ امیدش به سمت آسمون میره، دوباره عشق از سر میگیریم و زندگی رو ادامه میدیم، با همون زخمایی که تو دلمون هست، میدونین اون زخما، هیچ وقتِ هیچ وقت از بین نمیرن، هر روز که میگذره تازه ترم میشن، جای خالی کسی که نیست که پررنگ تر میشه، ولی یچیز دیگه هم وجود داره، یچیزی که از همه ی زخما و دردا قوی تره، میدونین درباره چی حرف میزنم؟ یه عدس کوچولو رو در نظر بگیرین، که چجوری وقتی توی جای نمناک میزاریش کم کم جوونه میزنه و رشد میکنه، سبز میشه و قد میکشه، چی باعث شد اون عدس رشد کنه؟ یچیزی اینجا وجود داره، یه نیرو، یه انرژی، اسمش رو میدونین؟ آفرین درسته، زندگی وجود داره."زندگی از هر چیز دیگه ای قوی تره-آنا گاوالدا".
ما هم رشد میکنیم، بزرگ میشیم، خشت های اتفاقات رو یکی یکی روی هم میزاریم تا درنهایت خونه ی شخصیتمون رو ببینیم، بعضی از خشتا حاصل جبر زمانه بودن و بعضیاشون تاثیر انتخابای خودمون، خونه ی شما آخرش یه خونه ی آباد میشه یا یه ویرانه؟
میدونین، توی دل ویرانه ترین ویرانه ها هم یه جوونه کوچیک هنوز رشد میکنه، چون زندگی هنوزم وجود داره :)