
تنهايي گاهي از سر و كول آدم بالا ميرود، سر به سرمان ميزارد و گاهي از روي شيطنت در را به روي غريبه اي باز مي كند، اشكالي ندارد، ما براي نبرد با روزگار و مهمان هاي ناخوانده اش خيلي وقت است آماده ايم، سر و كله زدن و غصه خوردن را ياد گرفتيم، لذت بردن از لحظه را ياد گرفتيم، شوق زندگي حتي در اوج غم هم در رگ هايمان جريان داشت و دارد، ما زندگي كردن را ياد گرفته ايم، مجبور نيستيم هميشه حال دلمان خوب باشد، انتظار اتفاقات خوبِ پشت سرِهم را نداریم، به بالا و پایین شدن چرخ روزگار خو گرفته ایم و دلمان با پایین رفتن آن نمیلرزد، زندگی در قله ی دوری که شاخه گلی تنها در آن روییده است نیست، زندگی در دشت های دامنه است، در پرواز پروانه ها و رقص نسیم بر سبزه هاست.
ما با گوش دادن آهنگ همایون و خواندن حافظ حالمان خوب می شود، روح تازه در جانمان دمیده میشود و قدم زنان در هوای خنک بهاری به صورتی شکوفه ها دل میبازیم، ما زندگی کردن را یاد گرفته ایم، "زنده نیستیم"، زندگی میکنیم.