غلطهای من ماشالا یکی دو تا نیست که !!
کیه که دلش نخواد هرررررر چیزی رو به perfectترین شکل ممکن انجامش بده وهیچچچ خطایی نداشته باشه.
هیچ کس.!.
اما شدنیه؟
به هیچ وجه.!.
“I hope that in this year to come, you make mistakes. Because if you are making mistakes, then you are making new things, trying new things, learning, living, pushing yourself, changing yourself, changing your world.” — Neil Gaiman

من تو شروع کارم و نوشتن این غلطها رو کردم، شما نکنید
من وقتی نوشتن رو شروع کردم مثل یه "اُسکول" فکر میکردم که برای کار باکیفیت کردن لازمه ساعتهااا بشینم پای یه محتوا و انقدر بالا و پایینش کنم تا "بهترین محتوای دنیا" رو بدم بیرون.
و همین باعث میشد که نهایتا هر ماه یه دونه مقاله 250 کلمهای از زیر دستم بیرون بیاد.
ولی همیشه بعد از انتشارش دماغم میسوخت و به شکل مفتضحانهای یه نفرم نگاهاش نمیکرد، چه برسه به اینکه محتوای ویروسی بشه و ..!
نمیدونم این رو شنیدید یا نه؟
تو یه دانشگاهی یه مسابقه عکاسی برگزار میشه و استاد مربوطه میاد دانشجوها رو به دو گروه تقسیم میکنه.
گروه 1 که مثل من اُسکول بودن، میشینن به خوندن تئوریها و مقالهها و کتابهای مختلف عکاسی تا حسابی دست پُر وارد ماجرا بشن و بتونن “بهترین عکس ممکن” رو بگیرن.
گروه 2 که عاقل بودن، شروع میکنن از همون روز اول از هر چیزی که میدیدن عکس گرفتن و تو این مدتی که وقت داشتن حداقل صدها عکس میگیرن تا نهایت به اون عکس خوبی که میخواستن میرسن. با اینکه عکسهای اولشون مزخرف و آشغال بود
برنده مسابقه: گروه دوم!
ــــــــــمن غلط کردم شما نکنیدــــــــــــ
“An expert is a person who has made all the mistakes that can be made in a very narrow field.” — Niels Bohr
این البته جزو غلطهای کوچیکم بود و خیلی زود نوشتن جزء جداییناپذیری از روزهای زندگیم شد و اگه یه روز ننویسم خمار و کسلام.
اگر میخواید نوشتن بشه شغلتون و منبع درآمدتون، باید خودتون رو به نوشتن عادت بدید. چون اگر به نوشتن عادت نداشته باشید عمرا بتونید تو روزهایی که میخواید پروژه تحویل کارفرما بدید 7-8 ساعت یه سره بنویسید. دقیقا مثل این میمونه که یه نفر که در طول سال حتی 1 ثانیه هم ورزش نکرده و هیکل مبارک رو تکونی نداده، تصمیم بگیره یه دفعه 15 کیلومتر یه سره بدو. خب به فنا میره دیگه.
ــــــــــمن غلط کردم شما نکنیدــــــــــــ
این اشتباه از اون اشتباهاته که از 10 سال ِ پیش داشتم و هنوز هم دارم یه کمی.
خودسانسوری شکلهای مختلفی داره.
گاهی ما از ترس فشار یه حکومت دیکتاتور مجبوریم کلمهها و حرفهامون رو قورت بدیم که سرمون بالای چوبه دار نره، یه زمانایی از فشار اجتماعی و حرف این و اون و کامنتهای منفی میترسیم که مبادا یه حرفی بزنیم که به دماغِ کسی بربخوره یا مسخره بشیم یا خیلیها باهامون مخالفت کنن و... { خب فیندَره سَقَره / این یه اصطلاح شخصیه که در اصل همون به جهنمه /ʘ‿ʘ) }، خیلی موقعها هم یه جورایی دچار سندرم ایمپاستر هستیم و فکر میکنیم هر چی میگیم یه جورایی خزعبلات و چرت و پرت محضه و ممکنه نادرست باشه و...
خب اصلا به فرض هم حرفی که الان میزنیم غلط باشه. باید انقدر شجاعت داشته باشیم که تو زمان ِ دُرست حرفمون رو بزنیم و تو زمان دُرست هم حرف خودمون رو نقد کنیم و تو زمان ِ دُرست هم حرف خودمون رو آشغال بدونیم و بندازیمش دور و یه اعتقاد و باور جدید رو مطرح کنیم.
ــــــــــمن غلط کردم شما نکنیدــــــــــــ
حالا اگه میخواید نویسندگی دیجیتال رو از کسی که غَلَطهای زیادی کرده یاد بگیرید بیاید "رایتینا"