دلتنگی آدم ها با هم فرق دارد...دلتنگی هر آدمی مختص همان آدم ست و قابلیت کپی شدن ندارد..حتی ساعت های دلتنگی آدما هم با هم فرق دارد....یکی اول صبح روز شنبه دلتنگ است و دیگری ساعت ۵ عصر غروب جمعه... یکی موقع شام خوردن دلتنگ است و یکی موقع نگاه کردن به غروب خورشید...
جا و مکان خاصی هم ندارد..چه فرقی می کند کجا باشی... دلتنگی که بیاید دست هایش رو دور گلویت می پیچد و بغض خفه ات می کند کاسه چشم هات پر می شود و اشک ها آرام آرام بر روی گونه ات روان می شوند...
دلتنگی برای خودت، برای آدم هایی که بودن و حالا نیستن، برای جاهایی که رفته بودی و حالا خاطراتش توی ذهنت دارد یادآوری می شود و هزارتا دلتنگی دیگر که آدمی همیشه با آن ها دست و پنجه نرم می کند...من این ساعت دلتنگ خاطرات کربلایم شده ام...یک روضه ی تک نفره برای خودم برگزار کردم...خودم تنها یه گوشه ی اتاق نشستم و ذکر حسین آرام جانم حسین روح و روانم را آهسته آهسته زیر لب تکرار کردم و چشم هام باریدن....
چاره ی دلتنگی برای کربلا چاره ی دلتنگی برای حسین روضه است...
۸فروردین ۱۴۰۳_۳ صبح
