
تور سه روزه ی هدفگذاری بود. دزفول بودیم. شب اول دورهمی کتابخوانی داشتیم. کتاب هدف برایان تریسی. سهم من از ارائه ی کتاب پنج تا از فصول آخر کتاب بود. شاید ۲۰ بار کتاب رو خونده بودم. خیلی ذهنم رو درگیر کرده بود، بخصوص فصل ارزشها. ارزشهای من تو زندگی چی بودن؟ الان چی هستن؟ می تونم ارزش هام رو تغییر بدم، خوشبختانه یه مربی تیزهوش و تاثیرگذار داشتم که در پیدا کردن پاسخ سئوالاتم بهم کمک می کرد.
اولین بار بود که می خواستم برم روی سن و جلوی ۱۰۰ نفر مطلبی رو ارائه بدم. خیلی فکر کردم که چطور شروع کنم و با چه سئوالی. مایند مپ رو با دقت آماده کردم.
نوبتم که شد از اینجا شروع کردم : کیا اهدافشون رو نوشتن؟ دست همه رفت بالا.
کیا تو اهدافشون خونه ی جدید هست؟ این بار دست اکثرشون رفت بالا، گفتم حالا تصور کنید قراره به خونه ی جدیدتون اسباب کشی کنید، همینکه اسم اسباب کشی رو آوردم آقایون شروع کردن به غر زدن و اینکه حوصله ی اسباب کشی ندارن. سریع جمع و جورش کردم و گفتم حالا تصور کنید کلید خونه رو گرفتین و صاحبخونه شما رو می بره به زیرزمین خونه و یه کامپیوتر نشون تون میده و میگه این کامپیوتر معمولی نیست و هر سئوالی ازش بپرسد جواب میده، حالا نظرتون چیه؟ همه گقتن عالیه
گفتم : یه خبر خوش! همه ی ما این کامپیوتر رو داریم؛ این کامپیوتر همون ضمیر فراهشیار ماست و ....و اینکه چطوری ضمیرناخودآگاه رو برنامه ریزی کنیم، توضیح دادم.
اون روزا که این جملات رو می گفتم فقط تکرار طوطی وار کلمات کتاب هدف بود اما این روزها معنی اون حرفا رو خیلی خوب درک می کنم و دارم باهاشون زندگی می کنم.