سر خیابان ایرانشهر سوار تاکسی شدم. مردی حدودا چهل‌ساله روی صندلی جلو لم داده بود. تاکسی بوی عطر مردانه و سیگار می‌داد. عکس کوچکی از یک دختربچه‌ی چهار پنج‌ساله توی قابی گرد و ظریف از آینه‌ی جلوی تاکسی آویزان بود. کودکِ توی عکس موهای کوتاهِ مشکی داشت و لباس آبی‌رنگی تنش بود که فقط قسمتی از سرشانه‌ی آن در عکس پیدا بود.
رادیو روشن بود و گزارشگر فوتبال با هیجان مسابقه‌ی بین دو تیم خارجی را گزارش می‌کرد. کنار دنده یک کتاب کوچک انگلیسی با جلدی کهنه افتاده بود و گوشه‌ی یکی از صفحاتش تا خورده بود. معلوم بود راننده آن را تا زده تا صفحه را گم نکند. هوا سرد بود و برفی درشت، بی‌وقفه می‌بارید. شیشه‌های تاکسی بخار گرفته بودند و خیابان پشت مهی کدر محو شده بود.
راننده پیرمردی قدکوتاه با سری گرد و سبیلی پرپشت بود. موهایش از برفی که داشت می‌بارید هم سفیدتر بود. با اینکه سرما تا مغز استخوان را می‌سوزاند، فقط یک پیراهن آستین‌کوتاه تن کرده بود و روی ساعد دست راستش یک خالکوبی درشت داشت. کنار تاکسی ایستاده بود و با لحنی کوچه‌بازاری داد می‌زد: «فردوسی میری بشین...فردوسی دو نفر...فردوسی میری خانم؟»
هنوز پنج دقیقه نگذشته بود که دو مرد دیگر سوار شدند.
مرد جوانی که وسط نشسته بود قدبلند و درشت‌اندام بود. یک بارانی بلند تنش بود و نگین زردرنگِ انگشترِ درشتِ توی دستش توجه آدم را به خودش جلب می‌کرد. از همان اول پاهایش را آن‌قدر باز گذاشت که مجبور شدم خودم را جمع کنم و تا حد ممکن به در بچسبم. هر چه بیشتر خودم را جمع می‌کردم مرد جوان بازتر می‌نشست.
بوی تند و شیرین عطرش با بوی عرق و ماندگی قاطی شده بود و هوایی نامطبوع ایجاد کرده بود. انگار سرم را توی زیرزمین نمور و تاریک یک ساختمان قدیمی فرو برده باشم و نفس بکشم. گونه‌هایم گر گرفته بود و نبضِ زیر گلویم تند می‌زد. چیزی از ته وجودم کنده می‌شد و بالا می‌آمد. چیزی که گلویم را فشار می‌داد و پشت پلک‌هایم را داغ می‌کرد.
صدای نفس‌کشیدنش آن‌قدر نزدیک بود که انگار سرش را درست زیر گوشم گرفته باشد و بخواهد چیزی را پنهانی به من بگوید. گرمای تنش فضای اطرافم را سنگین کرده بود. بی‌اختیار یاد پسر همسایه‌‌امان افتادم که توی پله‌های زیرزمین خانه‌اشان دستش را دور دهانم گذاشت و سرش را توی یقه و گردنم فرو برد.
برای چند لحظه نگاهم به عکس آن دختربچه که با حرکت ماشین، آرام تکان می‌خورد، خیره ماند و بعد توی آینه نگاهم به چشم‌های راننده افتاد که داشت مرا می‌پایید. نگاهم را از او دزدیدم و سرم را به سمت خیابان چرخاندم. بغض کرده بودم و توی دلم دعا کردم کاش زودتر برسیم.
هنوز نصف مسیر را نرفته بودیم که راننده با ترمز شدیدی توقف کرد و در حالی که زیر لب، غرغرکنان «لااله‌الا‌الله»ی می‌گفت پیاده شد. درِ عقب تاکسی را باز کرد و در حالی که دست‌هایش می‌لرزید و چشم‌هایش داشت از حدقه بیرون می‌زد به مرد جوان گفت که پیاده شود. همه با تعجب راننده را نگاه می‌کردیم. بی‌توجه به داد و فریادهای آن مرد، کرایه‌اش را پس داد و پیاده‌اش کرد.
راننده ریزنقش و آن مرد درشت‌اندام بود. با صدای بلند داد می‌زد و من می‌ترسیدم که پیرمرد را کتک بزند. قلبم تند می‌زد و گوش‌هایم سوت می‌کشید.
آخرین چیزی که شنیدم فریاد آن مرد جوان بود که گفت: «احترام موی سفیدتو نگه داشتم وگرنه با مشت مغزتو می‌ریختم کف آسفالت، پیری!» و بعد راهش را کشید و رفت.
وقتی راننده دوباره پشت فرمان نشست، از توی آینه نگاهم کرد. چند قطره عرق روی پیشانی کوتاهش نشسته بود. با پشت دست سبیل‌‌هایش را مرتب کرد و در حالی که انگشت اشاره‌ی دست راستش را بالا گرفته بود و تکان می‌داد، توی آینه و رو به من گفت: «حق گرفتنیه دختر جون. نذار کسی حقت رو بخوره.»
وقتی دوباره سوار یکی از خطی‌های ایرانشهر–فردوسی شدم، پشت صندلی‌ها چشمم به یک استیکر افتاد. روی آن تصویری گرافیکی از یک زن و مرد بود. روی پاهای مرد که بیش از اندازه باز نشسته بود یک ضربدر قرمز کشیده شده و پایینش نوشته بود: «مراقب نشستنمون باشیم.»
لبخند زدم و به راننده تاکسیِ ریزنقشی فکر کردم که جایی از شهر دارد مسافر جابجا می‌کند و از توی آینه حواسش به دختری که آن پشت نشسته، هست.
#دنده_عقب_با_اتو_ابزار
#دنده عقب با اتو ابزار
