از وقتی یادم میاد کلی کتاب روانشناسی خوندم واسه تغییر زندگیم کلی کتاب خوندم بلکه بتونم یه کمی شاد باشم ولی فهمیدم تا آدم خودش نخواد هیچ کس نمی تونه خوشحالش کنه . یه روز یه کتاب خوندم به اسم زندگی بی حد و مرز اثر نیک وی اچیچ در مورد یه مرد جوون معلول ، البته معلولیت خیلی بالا.دست و پا نداشت ولی تونسته بود خیلی چیزا تو زندگیش یاد بگیره .موج سواری ،موسیقی ،تونسته بود مدرک دانشگاهی بگیره و الانم یه سخنران انگیزشی معروفه .دو فصل اول کتابو که خوندم خیلی گریه کردم.از خودم خجالت کشیدم که یه آدم با این شرایط تونسته زندگی کنه اونوقت من ناامید میشم.اصلا چطوری روم میشه نا امید بشم.یه روز یه نفر از نیک می پرسه تو با وجود اینکه معلولیت داری و حتی دست نداری چطور می تونی خوشحال باشی؟ نیک بهش میگه من تعجب می کنم تو که سالمی و دست داری چطور می تونی خوشحال نباشی! خیلی وقتا بهونه میاریم واسه کاری نکردن.من تو زندگیم فهمیدم آب که یه جا بمونه می گنده. آدم باید بره .باید تغییر کنه.. آدمی که تغییر نکنه محکوم به فناست.این جمله کمی شعاری شد .ولی واقعا بهش رسیدم.وقتی با بعضی آدما حالتون خوب نیست باید رهاشون کنید.برای همتون پیش اومده که همه چی تو زندگیتون دارید ولی باز خوشحال نیستید .زندگیتون از بیرون برای دیگران خیلی کامل و خوش آبو رنگه ولی از تو ....یه چیزایی سرجاش نیست.می بینید جای اشتباهی هستید،یه کاری انجام میدید که دوست ندارید و توی یه محیطی هستید که براتون عذاب آوره.می تونید جای بهتری باشید ولی آدم ریسک کردن نیستید.من از این آدما زیاد دیدم. شما که غریبه نیستید خودم هم جزء همین آدما بودم.جایی که بودم برام عین زندان بود ولی پنج سال تمام هیچ کاری نکردم. فقط تو شرایطی که داشتم دست و پا می زدم. دیگه تسلیم شده بودم فکر می کردم همه دارن همینطوری زندگی می کنن. شاید قاعده ش همینه .به جای اینکه بلند شیم و کاری کنیم فقط حسرت گذشته هارو میخوریم .حسرت واسه اشتباهاتی که از سر جوونی و بی تجربگی انجام دادیم.از اون اشتباهات برای خودمون زندان میسازیم و یه عمر خودمونو تو اون زندان اسیر می کنیم.به قول یه نفر اون اشتباهات فقط یه تجربه بودن نه حکم حبس ابد .
کمی شجاع باش و بلند شو واسه زندگیت یه کاری بکن!