
من دارم یک سری کار جدید درباه طراحی و گرافیک یاد می گیرم .خوب هر کاری سختی خودشو داره.از وقتی یادم میاد زود ناامید میشم .خودم هزار جور با دیگران شوخی می کنم و سر به سرشون میذارم ولی تحمل ندارم کسی بهم بگه بالای چشمت ابرویی هم هست.خلاصه داشتم کار می کردم و واسه خودم اشتباه می رفتم که برادرم گفت همه ی کارت اشتباه ست ! بدجوری خورد تو ذوقم و خودمو گرفتم .می خواستم قهر کنم ! همه گاهی دلمون می خواد قهر کنیم خودمونو بگیرم شاید یکی بیاد نازمونو بکشه. ازمون منت کشی کنه . وقتی خوب فکر کردم دیدم فایده نداره کسی منت کشی نمی کنه..تازه از سن و سالم هم گذشته .بشین رو کارت تمرکز کن و اشتباهاتتو درست کن .تو این اوضاع بی ریخت کسی حوصله ی منت کشی نداره.تو با همه دنیاقهر کن .خودتو واسه همه کائنات بگیر بی فایده ست.نشستم و چند روز رو کارم وقت گذاشتم چندین و چند بار طراحی کردم میز کارم شبیه بازار شام شده بود و اینقدر رو کاغذ کشیدم و تو نرم افزار پیاده ش کردم تا آخرش یه طرحی از آب در اومد که خودم کیف کردم.اون لحظه به خودم گفتم فتبارک الله احسن الخالقین .منظور نظر خودم بودم.گاهی تو فیلما می بینیم طرف چندین روز میشینه تا یه کاریو انجام بده و همه تلاششو می کنه دقیقا همون شکلی شده بودم .بعدش سریع طرحو گذاشتم اینستا و منتظر لایک بقیه موندم .راستی چرا این لایک کردن اینقدر مهمه .اینم معظلی شده واسه همه !!!
خلاصه دوست من به جای قهر کردن با دنیا...