
ساعت شش در کافی شاپ همیشگی با مریم قرار داشتم طبق معمول دیر کرده بود .همون موقع چند تا جوون یا شاید بشه گفت نوجوون وارد کافی شاپ شدن و میز کنار من نشستن .سنشون شاید به بیست می رسید ولی از پشت صورت های دستکاری شده و آرایش های غلیظشون به زحمت می شد حدس زد دقیقا چند سالشونه! از بیکاری به حرفاشون گوش میکردم.یکیشون با دوست پسرش دعوا کرده بود! اونی یکی در مورد عمل بینی داشت تحقیق می کرد! نفر بعدی عمل کرده بود و چسب رو دماغش بود و داشت راه به راه از خودش سلفی می گرفت! نفر بعد که کمی معقول تر به نظر می اومد داشت تعریف می کرد چطور کلاسای دانشگاهو پیچونده!!!
برای من دهه شصتی کمی عجیب و غریب به نظر می اومدن.از وقتی یادم میاد درس خوندم.مدرسه و دانشگاه و بعد هم بلافاصله رفتم سرکار. بعد چند سال دوباره تصمیم گرفتم درس بخونم دوباره دانشگاه و کار.ولی بچه های الان چطور؟با خیلی هاشون که حرف میزنی نه برنامه ای دارن .نه هدفی نه امیدی به آینده.
بچه های خوش و آب و رنگی که به ظاهر شادن ولی تو هیاهو و شلوغی این دنیا تنهاتر از هر زمان دیگه ای خودشونو گم کردن.نمی دونن چی میخوان، نمی دونن کجا باید برن.
راستی نسل سوخته ما بودیم یا اینا؟!!!
الان که دانشگاه میرم کلی از همکلاسی هام بیست سال و خرده ای دارن وقتی نصیحتشون می کنم که به فکر آینده باشین و برنامه ریزی کنین بهم میگن عین مادربزگ ها حرف می زنی! یه ضرب االمثل قدیمی هست که میگه :جوانی را جوانها به هدر میدهند!
انگار تاریخ باید برای همه تکرار شه . انگا همه باید حسرت روزای جوونی رو بخورن که چطور هدر دادنش! برادرم بیست و دوسالشه برخلاف خیلی از دوستاش برای زندگیش برنامه ریزی می کنه.تصمیم داره بره خارج از کشور .با خودم میگم چطوره منم برم؟ بعدش میگم نکنه دیره شده برام ؟آخه سی و دوسالمه.کاری که خیلی دوست داشتمو شروع کردم ولی الان همه انتظار دارن که دیگه ازدواج کنم و سال بعدش هم بچه دار بشم!!! اما الان که تو مسیر پیشرفت افتادم دوست دارم تخته گاز برم جلو.من تو حسرت بیست سالگی که کاش میشد به عقب برگردم و جور دیگه ای شروع کنم و بیست ساله ها که فکر می کنن همیشه جوون می مونن!