این جمله رو زیاد شنیدم آدم همیشه باید تو زندگیش یه هدفی داشته باشه یه چیزی که به خاطرش مبارزه کنه و خودشو به چالش بکشه. یه جایی خوندم فقط سه درصد از مردم دنیا تو زندگیشون هدف دارن. نمی دونم راسته یا نه یعنی نود و هفت درصد فقط زندگی رو می گذرونن. جالبه! حالا ما تو کدوم گروه هستیم؟؟؟ پنج سال بود که فقط کارای روتین و تکراری انجام می دادم عملا از مغزم استفاده نمی کردم.از یه چیزی اطمینان دارم اونم اینکه خیلی ها تو شرایط من دارن زندگی می کنن.بیست سال سی سال به همین روال زندگی می کنن یه زندگی کارمندی ! این وسطا ازدواج می کنن،بچه دار میشن ،بازنشسته میشن تهش هم که میمیرن.آخه اینم شد زندگی!
اجازه بدید خودمو معرفی کنم! امسال میرم تو سی سالگی!نمی دونم این سی سالگی چرا اینقدر برای من سنگینه به قول بعضی ها سی سالگی مثل ساعت سه بعد از ظهر می مونه مثل سه شنبه هاست واسه همه چی هم زوده هم دیر.همه انتظار دارن تا قبل از سی سالگی ازدواج کرده باشی و لااقل یه بچه هم داشته باشی .نمی دونم چقدر با این حرفا موافق هستین ولی من تو سی سالگی یه شروع جدید داشتم .من ازدواج نکردم بچه ای هم ندارم و به خاطرش خجالت هم نمی کشم .ولی تونستم به قول بچه ها تو این سن لایف استایلمو تغییر بدم .اگه می خواستم با همون روند همیشگی پیش برم تو پنجاه یا نهایتش تو شصت سالگی یه پیرزن بی اعصاب آلزایمری پر چین و چروک می شدم .تک و تنها داشتم روزای بازنشستگی مو می گذروندم و حسرت می خوردم واسه حرفایی که نزدم .واسه سفرهایی که نرفتم ...واسه وقتی که با خانوده م نگذروندم واسه هنری که یاد نگرفتم و مهمتر از همه واسه زندگی که هیچوقت ازش لذت نبردم و واسه عمری که زندگی نکردم!
یه شروع جدید برای رسیدن به هدفی که چند سال نادیده ش گرفتم ...