ترس

این روزها خیلی به این واژه فکر میکنم.به دلایل ترسم. به کارهایی که به خاطر ترس انجام میدهم و یا انجام نمیدهم.
اگر قرار باشد ترسهایم را لیست کنم، ترس از دست دادن بزرگ‌ترینشان است.
از دست دادن آدمهایی که میشناسم یا دوستشان دارم و حتی آنهایی که دوست ندارم.
از دست دادن آدمها به هر دلیلی برایم دردناک است.
مرگ بدترین حالت از دست دادن است و معمولا بعد از فوت یکی از نزدیکانم از نظر روحی کاملا بهم میریزم.
ولی مشکل اصلی زمانی است که ترسم فقط به این ختم نمیشود و ترس قطع شدن رابطه به آن اضافه می‌شود.
از اینکه دیگر به من عشق نورزند،دوستم نداشته باشند،احترام نگذارند و با حتی مورد توجه‌شان نباشم ،میترسم.
وقتی سنم کم بود حاضر بودم هر کاری بکنم تا فردی رو هر چقدر هم باعث آسیبم باشد حفظ کنم و رابطه را از دست ندهم.
گاهی رفتارهایی نسنجیده و آزاردهنده را برای همین ترس تحمل کردم.
گاهی صدمه دیدم چون تحمل فقدان آن شخص را نداشتم.
شاید سالها بدون اینکه خودم بدانم با این ترس به خودم ضربه زدم.
زمان زیادی از درک ترسم و تلاش برای بهبود این حس در درونم نمی‌گذرد.
حالا میدانم اگر کسی باعث برهم زدن آرامشم میگردد حتی اگر نزدیک ترین فرد و دوست هم باشد باید از او دور شوم.
حالا میدانم از دست دادن بهتر از ماندن و ترک خوردن قلبم است.
اکنون به این درک رسیده ام که بفهمم گاهی از دست دادن خود نعمت است.
فکر میکنم مواظبت از خود و احساس و آرامش خود شخص، یک جور بلوغ فکریست.
کتمان نمیکنم که شروع این کار بسیار سخت است و شاید حتی ناممکن به نظر برسد.ولی یاد می‌گیریم به جای انرژی گذاشتن برای رابطه‌ای که سوهان روح است به دوستان واقعی و خودمان بپردازیم.
مسلما ترس از دست دادن همیشه همراه من است چون جزیی از شخصیت من بوده اما تلاشم این است که در دهه چهل زندگیم به جای فکر کردن به آدمهایی که همیشه مانندمسافران چمدان بدست در رابطه منتظر رفتن هستند، به افراد ماندگار زندگیم بیاندیشم.
?نسیم فلاح?