الان که دارید این را میخوانید را نمیدانم اما الان که من دارم این را مینویسم از سختترین زمانهاییست که دارم از سر میگذرانم؛ چون واقعا نمیخواهم این ۷۰۰-۸۰۰ کلمه را بنویسم. یعنی ددلاینی در پیش است و مهمتر از آن حرفی نیست. یک سردبیر از خدا بیخبر و بیعقل فکر کرده خیلی جالب و خندهدار و فوقالعاده و بامزه و خلاقانه است که متنی در ویژهنامهٔ رایانش برای ورودیهای دانشکده باشد به نام «نامهای از یک خروجی به ورودی» و این نامه را کرده در پاچهی درازتر از آستین من. پیش خودش گفته شما به محض دیدن این تیتر کف و خون قاطی میکنید که wow چقدر هنرمندانه و متناسب است با کامپیوتری بودن ما. گویی که دانشگاه یک برنامه است که ما واردش میشویم بعد از سر و کله زدن با شرطها و حلقهها و اتفاقات مختلف از آن خارج میشویم. که البته همین هست به گمانم ولی این نباید مرا از فحش دادن به سردبیر عزیز و سوپرخلاق این نشریه بازدارد. القصه ولی برای شما دوستان چند صباحی کوچکتر از خودم باید بگویم که واقعا حرفی نیست؛ تنها حرفی که شاید باشد همین است که حرفی نیست؛ که نه من توان آن را دارم و نه به نظرم امکان آن هست که یک عمری که گذشته را بستهبندی کرد و دور آن پوستهی شکلات پیچید تا دیگریای نامهای را میان ویژهنامهای ببیند و پوستهاش را باز کند و ببلعد و بچشد طعم تلخی و خوشیها را. و راستش را بخواهید، بعید است دیگریای هم بتواند چنین کند و حداکثر دستاوردش در ابراز نصیحتهاییست که نسلبهنسل از گوشی به دهانی و از دهانی به گوشی طی طریق کردهاند.
خب ۲۵۰ کلمه را نوشتهام و نصیحت کردهام که نصیحتهای دیگران خیلی هم کارساز نیست. عالیست. حالا چه کنیم با ۵۰۰ کلمهی مانده؟ بگذار حالا که خودمتناقض شدم تا پایان خط بروم. بگذار بپیچم و بچلانم عمری که گذشت را در این پانصد کلمه. پس این شما و گزیدهای از چیزهایی که من برای خودم و فقط خودم در saved messagesم نوشته بودم در این ۴ سال و دو ماه.
«مسائل حل نشده - شب امتحان فیزیک ۱ در خوابگاه
اطرافم شلوغ است، شب شده اما خوابم نمیبرد، هیچ کس قصدی برای خواب ندارد. چند نمونه سوال دیگر، چند نکتهی دیگر، چند مسئلهی حل نشده باقی مانده. من اما تکانی به خود میدهم، قلت میخورم. فاصله سقف از من کمتر از آن است که اگر در حالت نیمه درازکشیده دستم را دراز کنم به آن نرسد. همین پدیده محاسبه و مسئلهی تازهای را آغاز میکند. تخت اگر دو در یک باشد و طول دستم 1 متر در 60 ساعت گذشته کمتر از یک ساعت در این فضای دو متر مکعبی نبودهام و پای کتاب هالیدی نبودهام. این است آن اثرگذاری اساطیری که پیاش بودی؟ در این مدت مسائل زیادی حل شدهاند؛ در این حالا حدود 4 ماه. مسئلههای باقیمانده انگشت شمارند ولی سخت.»
«نیمهٔ تابستان سال اول
میشود بپرسم چرا اسمتان همهجاست؟»
«پاییز سال دوم
توان هیچ چیز را ندارم.
منفعل و خسته از خوداَم.»
«زمستان سال دوم
باید استعاره را کنار بگذارم. خدایا درددلی دارم! از تهران... از گذر زمان... از این شهر آلوده که حالا دیگر از فرط ددلاینها حتی نمی توانم ترکش کنم؛ دلم برای دبیرستانی بودن تنگ شده. باید عبور کنم. از خیلی چیزها.»
«پاییز سال سوم
وقتی یه کاری اولویت داره اما تو به اون علاقه نداری، راهحل چیه؟
۱. سریع انجام بده و شرش رو بکن
۲. انقدر لفتش بده تا از تو چشات درآد!
چرا همیشه دومی رو انتخاب میکنم؟!»
«تابستان سال سوم
ما به یک سفر رفتیم. سفر مجردی. شمال. خوش گذشت. همین.
...
ای جناب آینده که آمدهای به قضاوت و میخوانی اینجا را و مرا و خودت را دعوا میکنی که چرا چنین کردهای و چنان؛ میپرسی «همین؟ دیگر چه؟»؛ من جواب خاصی برای دیگریات ندارم. جز اینکه دیگری قصه جوانی کردن است. قصه داشتن است. که هر موقع که آن چنان چیزی را داشتم که میخواستم از فرط خرسندیِ بودنش در بغل بفشارمش حسرت رفتن و از دست دادنش لقمه را به سمت نای روانه کرد و نعمت دندانگیر، نفسگیر شد و دوست، که الحق، دندانگیرترین دنیاست.»
«امتحانات دیماه ترم هفتم
در موقعیت فعلی معقول که نگاه کنی، سرخوشی کلمهی دور از ذهنی به نظر میرسد اما سر خوشیم. در میان بالا و پایینها، در کشاکش موفقیتها و شکستها، در میانهی لحظات اضطراب و تشویش در... در همه لحظات سرخوشیم. شکر.»
دوستان کمی کوچکتر من، نصیحت صاحب این شکلات تلخ را اگر بخواهید؛ گذشته ارزش حسرت، حال ارزش باطل شدن به تلخی و غرولند و آینده ارزش وسواس را ندارد. در دوران دانشگاهتان کمتر حسرت بخورید و بیشتر فکر، مشورت و عمل کنید. پس در دوران دانشگاهتان کمتر غر بزنید و بیشتر فکر، مشورت و عمل کنید. در دوران دانشگاهتان کمتر برای آیندهتان وسواس به خرج دهید و بیشتر فکر، مشورت و عمل کنید. دعا کنید من هم از این پس بیشتر فکر، مشورت و عمل کنم. که اگر یک آورده داشته باشد این چهار سال همین است.