اوایل آبان ۹۸ بود که خبر برگزاری رویداد ACM توی لابی پیچید. من و دوستام هم که ترم‌اولی‌هایی بیش نبودیم، برای استف اجرایی شدن فرم پر کردیم و حدود یک هفته بعد، وقتی سر کلاس فیزیک۱ استاد استراحت داده بود، ایمیل برامون اومد که «پاشید بیاید دور هم خوش بگذرونیم! استف اجرایی شدید.» من هم همون لحظه با ذوق به دوستم که صندلی‌ها دورتر از من نشسته بود نگاه کردم. اون هم با هیجان سرش رو تکون داد به این نشونه که ایمیل خوش آمد گویی به جمع استف‌ها برای اون هم ارسال شده بود.
ولی خب برق شادی توی چشمام فقط برای همون لحظه بود. من به همون سرعتی که خوشحال شده بودم به ناراحت‌ترین آدم توی اون کلاس تبدیل شدم. به عنوان یک ورودی با چالش‌هایی مثل ریاضی۱، زندگی در خوابگاه، دوری از خانواده، سازگار شدن با روند زندگی دانشجویی و… مواجه بودم. واقعا نمیدونستم که آیا اختصاص دادن بخشی از روزم به انجام دادن کارهای اجرایی اوضاع رو چقدر میتونه بهتر یا بدتر کنه.
به شخصه این جور مواقع از بقیه کمک می‌گیرم. شروع کردم به زنگ زدن به این و اون. آدم‌های مختلف دیدگاه‌های متفاوتی بهم دادن. ولی تیر خلاص رو مامانم زد که گفت «یاس تو که فقط همین یه ترم رو توی دانشگاه نمی‌خوای بگذرونی. ۴ سال پیش روته که کلی ایونت قراره توش برگزار بشه. اگه واقعا انقدر عذاب وجدان نرسیدن به کاراتو داری پس شاید بهتر باشه این داستان استف شدنو بیخیال بشی.» من هم به حرفش گوش دادم و بیخیال شدم. استف نشدنم کمک به بهتر مدیریت کردن مشکلاتم نکرد و مدت زمانی هم که به اسم «ریاضی خوندن واسه میان‌ترم دوم» می‌گذروندم، حواسم همه‌جا بود جز روی کتاب و جزوه‌ای که جلوم باز بود.
از تعریف کردن این تجربه قصدی نداشتم جز این که بهتون بگم توی لحظه زندگی کنید. هیچ وقت از ذهنم نمی گذشت که که اون ترم تنها ترمی باشه که من توی دانشگاه حضور داشته باشم. هیچکس فکرش رو نمی‌کرد که تا یک سال دیگه لابی قشنگ دانشکده‌مون رو برای افتتاحیه و اختتامیه ایونت‌های مختلف تزیین نکنیم. هیچکدوم از بچه‌های دانشگاه حتی به ذهنشون خطور نمی‌کرد که یه عده چشم‌بادومی سوپ خفاش بخورن و نذارن اونها بخشی از خاطره‌های دانشجوییشونو تجربه کنن. اونهایی که قرار بود امسال کلاه‌هاشونو توی جشن فارغ‌التحصیلی بالا بندازن که دیگه هیچی...
غصه‌خوردن در مورد تجربیات بد و شکست‌هایی که توی زندگی‌مون می‌خوریم کار درستی نیست و فقط مثل یه زنجیر سنگینه که به پامون وصله و نمیذاره بریم جلوتر ببینیم چه چیزای هیجان‌انگیز و باحالی منتظرمونه. منم یه روز این زنجیر رو باز کردم و گفتم «به درک! مهم نیست چقدر این زنجیر من رو یه جا نگه داشته! داستان من از الان شروع میشه!» یادمه دقیقا همون روزایی بود که توی کانال رایانش یه پست گذاشته بودن که «کسی نمی‌خواد به خانوادهٔ ما بپیونده؟» فرمی که گذاشته بودن رو پر کردم و یه هفته بعدش بهم پیام دادن که ویراستار ما شدی. با کلی ذوق و شوق به همه دوستام می‌گفتم که ویراستار رایانش شدم و اونها هم اکثراً اینجوری بودن که «ویراستار؟! از اینا که توی متنای ملت نقطه و ویرگول میذارن؟! دختر تو خیلی سرخوشی!» منم از این گوش می‌شنیدم و از اون گوش در میکردم. می‌دونستم الان نکته ویراستار بودن نیست و این یه شروعه. شروعی واسه همون تغییره که همه میگن توی دوران دانشجویی اتفاق می‌افته ولی خود آدم متوجه‌ش نمیشه تا وقتی از دانشگاه میاد بیرون و با خودش میگه «چه قدر دانشگاه من رو به آدم بهتری تبدیل کرد.»
چند وقت پیش گیر داده بودم به این که احساسات اگه رنگ داشتن، هر کدوم چه رنگی بودن؟ از دور و بریام پرسیدم که به نظر شما امید و خوشحالی چه رنگی‌ان؟ یکی گفت آبی آسمونی‌ای که هر وقت سرمون رو بیاریم بالا هست. یکی دیگه گفت سفید. مثل وقتی که توی جاده‌های شمال از تونل میایم بیرون و شدت نور انقدر زیاده که توی لحظه اول فقط سفید می‌بینیم. نظر خودم اینه که امید و خوشحالی طلایی‌ان. مثل اولین پرتوهای خورشید که تیرگی شب رو هر سحر میشکافن.
وقتی داشتم این متن رو می نوشتم، داشتم به این فکر میکردم که چقدر رایانش خوب منو توی آغوشش گرفته و من از طریقش با چه آدم‌های خوب و جالبی آشنا شدم. چه دوستی‌هایی که از توی رادیوی آنلاین و ویژه نامه ورودی‌ها بین من و بقیه بچه‌ها شکل نگرفته. چقدر که زندگیم طلایی شده از وقتی رایانش جزئی ازش شده و خب انتظار این همه تاثیر رو نداشتم.
دورهمی‌های دانشکده جایی بود که من توش کلی حس خوب پیدا کردم. شرط میبندم بچه‌هایی هم که توی SSC و شورا و حلقه هستن هم همین حس رو دارن. کسی به زور اینجا نیست. میدونم از این که دانشگاه نمیای خوشحال نیستی و زندگیت از ناامیدی سرمه‌ای رنگ شده ولی بدون که یه روز خوب میاد که احساس میکنی که جزوی از خانوادهٔ CE شدی. باور کن که اون روز خیلی دور نیست! اون روزی که چند وقت قبلش با خودت گفتی «وقتشه برم به سطل رنگ طلایی بخرم و بپاشم روی زندگیم.»
