ما همیشه در حال گذریم؛ گاهی گذری کوتاه از یک کوچه یا خیابون، گاهی گذر از یک زندگی و گاهی گذر از کنار افراد، ثانیهها، مکانها و همهی خاطراتی که خلق کردیم. هیچ گذری زمانش با دیگری یکسان نیست اما در نهایت همشون به لحظهی آخر خداحافظی میرسن... مثل وقتی که عزیزترینهات رو برای همیشه از دست میدی و تنها بازماندهی اون همه عشق فقط دو تا چشم پر از اشک میشه؛ مثل لحظهی ترک وطن وقتی همهی داشتهها و خاطرههای زندگی چند سالت رو دفن میکنی تا یک جای دیگه، تو یک شرایط «شاید» بهتر، از نو بسازی؛ با این تفاوت که حداقل 20 سال از عمرت کمتر باقیمونده. مثل وقتی که کلاه فارغ التحصیلیت رو با تمام قدرت بالا میندازی و وقتی به آسمون نگاه میکنی تا بگیریش، یادت میافته که دیگه هیچوقت قرار نیست این چهار، پنج سال زندگیتو با این جمع و این دانشگاه تکرار کنی. نه من میدونم دو روز آیندمو قراره کجا چیکار کنم و نه تو دو سال آیندت رو؛ ولی جفتمون میدونیم که هممون در حال «گذریم». چه دو روز، چه دو سال چه هفتاد سال دیگه بالاخره یه روزی میاد که قراره افسوس لحظههای خداحافظیمون رو بخوریم. چه فرقی داره دو سال و هفتاد سال وقتی جفتش رو با بیاهمیتی نسبت به زمان بگذرونیم، وقتی ندونیم موقعی که در کنار هم خاطره و زیبایی خلق میکنیم، همهی چیزیه که براش آفریده شدیم؛ ما محکومیم به تلاش و حرکت برای ساختن رویاهامون، ولی تو مسیر آرزوهامون قرار نیست ساده بگذریم و زیباییها رو لمس نکنیم.
دنبال پوچگرایی و فلسفههای عجیب نیستم، میخوام بگم: رفیق! سادهترین نوع خوشبختی نگاه کردن به خاطرههاییه که توش شریکیم و تصور بیصبرانهی لحظههایی که قراره قدرش رو بهتر از همیشه بدونیم و دفترچهی زندگیمون رو خط به خط، با خط خوش پر کنیم.
این شماره برای آخرین نگاه پیش از رفتنهاست. برای معنا دادن به احساساتی که تا آخرین لحظه، درک نمیشن. باشد که هرگاه خواستی بروی، از دانشگاه، از شهر، از کشور... هیچگاه از یادها نروی!
برسان نامهی دلتنگیِ صدساله به او
نکند یادِ رفیقش ز نگاهش برود...