رایا رضایی - ۰۱
سلام دوست عزیزی که داری این شماره رو می‌خونی.
روزهای آخر اسفند هرقدر هم این سال‌ها بی روح و خاکستری شده باشن، همیشه یه فرق‌هایی با روزهای دیگه‌ی سال دارن. کافیه یه کم آسمون رو نگاه کنی یا نزدیک درخت‌ها عمیق‌تر نفس بکشی تا صدای پای بهار رو بشنوی. بهار؛ این معجزه‌ی قشنگ که هر سال از راه می‌رسه و همه چیز رو زنده می‌کنه.
احتمالا مهم‌ترین سنت میون همه‌ی آداب و رسوم ایرانی، نوروز باشه. همزمان با نو شدن زمین ما هم کنار هم جمع می‌شیم و یه شروع دوباره رو جشن می‌گیریم.
مهم‌ترین هدف رایانش هم همیشه ایجاد یک فضای صمیمی واسه‌ی همین کنار هم جمع شدن و حال خوب داشتنه. توی این ویژه‌نامه هم سعی کردیم یه کم از قشنگی‌هایی که کم‌تر بهشون توجه می‌کنیم بگیم، از امید بگیم و به تویی که داری این مجله رو ورق میزنی یادآوری کنیم که شاید مثل همون درختی باشی که سوز سرمای پاییز کرخت و بی‌برگش کرده، اما بهار قراره دوباره سبز و زنده‌اش کنه.
در نهایت مثل همیشه بگیم که رایانش می‌تونه برای همه‌ی ما شبیه یه خونه باشه. یه مکان امن واسه کنارِ هم بودن و این روزها، یه جای خوب واسه این که اومدن بهار رو توش جشن بگیریم. ضمن تشکر از همه‌ی اعضای خوش‌ذوق رایانش و به‌ویژه مهراد میلانلوی عزیز که رایانش رو به جایی که امروز هست رسوندن، خیلی خوشحال می‌شیم تو هم به خانواده‌ی رایانش بپیوندی تا همیشه بتونیم، مثل دیوارهای اتاقش، سبزِ سبز و بهاری نگهش داریم!
بهار مبارک:)
