ممکن است سناریویی وجود داشته باشد که در آن، روزی با عجله از لابی بیرون میرویم و نگاه آخر را به پشت سر میاندازیم و بوم! تمام شد. فرودگاه امام. بغل. گریه. آخرین خداحافظی. آخرین نگاه از بالای پلهبرقی. لبخند روی لب و چشمانی پر از اشک. فکر «برمیگردم». پرواز. فرود. شروع شد. تاکسی. جایی که قرار است بشود خانه.
چمدانها را روی زمین میگذارید و میدانید اولین کاری که انجام میدهید چیست؟ از جیب جلویی چمدانتان قاب عکسی از افراد مورد علاقهتان را بیرون میآورید و قرارش میدهید روی طاقچهای، میزی، پیشخوانی، جایی. جایی جلوی چشمتان که هر روز صبح وقتی بند کفشهایتان را میبندید قبل از این که از «خانه» خارج شوید، بتوانید عکس را نگاه کنید و بلند یا در دلتان به آن بگویید: «روز خوبی داشته باشی!» و خب اینجاست که این سوال برای هر کدام از ما پیش میآید و به آن فکر میکنیم: چه کسانی در عکس روی طاقچه میخندند؟
کسی که با هم به کلاس چهارشنبه ظهرها دیر میرسیدید؟ دوستی که بهتان گفت اشکالی ندارد اگر ریاضی دو را افتادهاید؟ خواهرتان که پا به پایتان شبها را بیدار میماند؟ دوستی که در اتاق انجمن علمی به شما بیسکوییت تعارف کرد؟ همکاری که برایتان از پتوسش در خانه قلمه زد و گذاشت توی قوطی نوشابه که بگذاریدش روی میز کارتان؟
این «افراد» هستند که به یک مکان هویت میدهند. افراد حتی به همدیگر هم هویت میدهند. چون پدرتان در ماشین همیشه کاستهای فرهاد را پخش میکرد، اکثر مواقع «آینهها» را با خودتان زمزمه میکنید. چون دوست عزیزی را هیچ وقت بدون کتابی در دست نمیبینید، کتابی را از او قرض میگیرید و یکهو به خودتان میآیید و میبینید دارید در یک کتاب فروشی مخوف، نسخهای از چاپ چهارم «سووشون» را میخرید. پیرزن مهربان همسایه که اهل جنوب است باعث میشود شمایی که تاکنون لب به غذای دریایی نزدهاید، از خوردن «دو پیازه میگو» سیر نشوید. این انتقال هویت خیلی وقتها از غذا و موسیقی و کتاب عمیقتر میشود. روی تمیزی کفشهایتان حساس میشوید، گذشت میکنید، نظرات همه را در نظر میگیرید و بیشتر به آدمها احترام میگذارید.
خلاصه ممکن است که شخص جدیدی که به خانهی جدید شما میآید، برای بهتر دیدن چهرههای درون قاب عکس سرش را جلوتر ببرد و بشمارد. یک، دو، سه، چهار.... اما مگر چند نفر در یک قاب عکس جا میشوند؟ هفده نفر؟ البته که کسانی که دوست داشتید توی چمدانتان بگذارید و بیاورید این ور آب خیلی از هفده تا بیشترند. با این حساب بهتر است یک قاب عکس جدید بگیرید تا عکس کسانی که نیستند را به عکس فعلی اضافه کنید؛ تازه بدون احتساب دوستان و آشنایانی که در فرنگ پیدا میکنید. به سمت نزدیکترین جایی که در اطراف خانهتان ممکن است قاب عکس برای فروش داشته باشد حرکت میکنید و در آینهی جلوی در یک لحظه خودتان را میبینید. گرد و غبار روی کفشهایتان را با پشت ساق شلوارتان پاک میکنید. متوجه میشوید که قاب عکس اصلی خود شمایید؛ نه آنی که روی طاقچه گذاشتهاید. در واقع این خود شما هستید که افراد موردعلاقتان به بخشی از شما تبدیل شدهاند؛ در قالب یک آهنگ، یک خاطره، یک عادت، و در نهایت یک لبخند.
این شمارهی رایانش، پس از دوسال خواب زمستانی، مثل جوانههای روی شاخهها نوید بهار را میدهد. راستی گفتم بهار! سال نو مبارکتان باشد و از طرف رایانش برایتان آرزو میکنم زیر هر جایی از این سقف آبی که هستید حال دلتان خوش باشد و سلامت باشید.