«مهراد میلانلو - ۹۹»

چشمانش را میبندد و دستانش را به راستای شانههایش میگشاید. همچون پرندهای پرغرور که میخواهد بدون بال زدن پرواز کند. از دور میگویند بر لب پرتگاه سقوط است اما، این سقوط را پرواز به قلهی تنهایی خودش میداند. بر لب صخره میایستد و فقط کمی... فقط کمی پاشنهاش را از روی زمین سست زیر پایش بلند میکند. به آرامی جسم بیتعادلش خم میشود و... این لحظهی سقوط است.
هیچگاه چشمانش را باز نخواهد کرد؛ چون میداند اگر به ارتفاع جسمش از دریای بیساحل تنهایی بنگرد میترسد و باز میگردد. اما هیچ راه برگشتی را برای خودش نمی خواهد. دستانش را روی سینهاش جمع میکند و با قلبی سرشار از دلهره ، خود را بهدست سقوط میسپارد. صدای سوت سرسامآور اطرافش گیج و بیرمقش می سازد. ترجیح می دهد زودتر و زودتر سقوطش به انتهای افکارش برسد. هیچ چیز کوچک یا بزرگی دیگر نمی تواند جلوی سرعت بی پایانش را بگیرد. ترس و وحشت از درون و نگرانی و همهمه از بیرون، او را به مرز جنون میکشاند. ناگهان تمام آن جسم از نفس افتاده با تمام نگرانیها و غصهها با سطح آب برخورد میکند و فرو میپاشد. تکههای بی جان جسمش رها میشوند و چشمانش حالا میتوانند باز شوند. دیگر هیچ چیز جز اعماق تاریک اقیانوس تنهایی دیده نمیشود. هیچ چیز جز صدای تپش بیضربان قلب ناامیدش شنیده نمیشود. دست و پایش را مانند نوزادی در قفسهی سینهاش جمع میکند و بدون بهانه و تقلایی چشمانش را میبندد تا در نهایت آرامش به انتهای این سکوت برسد.
نه همچون کابوسیست که نیمهشب از اضطراب و دلهرهاش از خواب بپرد و نه توهمی پوچ است که خیالش از عدم واقعیت آن راحت باشد. آنقدر آرام و ذرهذره در اقیانوس تنهاییاش غرق میشود که هرگز نمیتواند از خوابی که در روح و خیالاتش رخنه کرده رهایی یابد. تمام طول مدت خاموشی شب در سیاهی این افکار فرو میرود و هیچ دستی برای نجاتش دراز نمیشود.
در زیر پوشش همهمهها و حرفهای کوچک، مسیرش را پیدا میکند و سرش را در میان نگاههای متعدد به زیر میاندازد و میگذرد. حتما در افکار نه چندان خلوت خودش هیچ همراه و همدمی نمییابد. هرگوشهای که نگاهش بیفتد یا هرصدایی که از هر سویی به سمتش بیاید انگار داستان و ماجرایی از دنیایی موازیست و هرگز قرار نیست شریک صحبتی باشد. برعکس خیلیهای دیگر، هرجا که برود مکان مشخصی برای نشستن و بگو و بخند ندارد. معمولا گوشهای خلوت در دانشگاه مینشیند و با اتفاقات خیالی خودش خلوت میکند. تنها درکش از زیبایی، ریتم موسیقیهاییست که در گوشش مدام در حال پخش هستند. گوشهگیر یا درونگرا نیست؛ زیاد پیش میآید دور و برش پر از آدمهایی با حرفها و دغدغههای گوناگون شود. هرکسی اینجا مشکلات، دغدغهها، آینده، اهداف و زندگی خودش را دارد. هر کدام میآیند و میروند و از روزمرگیها میگویند. از شلوغی و خستگی و کارهای کلافهکنندهای که هیچگاه تمامی نخواهند داشت تا موفقیت در کار و افتخاراتی که هرکس کسب کرده. همهشان در حوالی ذهن او شنیده میشود اما هیچگاه دغدغههای خودش را از زبان دیگری نمیشنود.
به بلندای چندین سال نوری حرف ناگفته درون سینهها نهفته است. نه همهشان رازی هزارسالهاند که حتی نتوان با نزدیکترین ها در میان گذاشت و نه همگی حرفهای سادهای هستند که هرجایی، به زیر نگاه چشمان بیاهمیت، قربانی گفتار شوند. نه هرکسی را تشنهی شنیدن حرفهای دلت مییابی و نه آنقدر گوشهگیری که به تنهاییات برچسب انزوا بزنی. در برزخ سکوت ماندهای و نمیدانی هزینهی اعتماد و گفتن «هرچه دل تنگت میخواهد» قرار است چقدر سنگین باشد. اصلا شنیده میشوی؟ روح لطیف خواستهها و بغضهای بیدلیل شبانهات هیچگاه لمس خواهند شد؟ شهر پرآشوب دلت با کدام حرفی آرام میگیرد؟ اگر همان را بشنوی، میخواهی وابستهی شنیدن تکتک آرزوهایت از همان زبان شوی و دوباره مدتها منتظر بنشینی؟ اگر این جمله را میشنوی، من هم نمیدانم. کوهی بلند از حرفها، گلایهها، سردرگمیها، خواهشها و آرزوها ساخته شده و حتی نمیدانم گفتنشان چقدر از ارتفاعش میکاهد. اصلا خصلت آدمی همین است. از همان سنی که بتواند زبان به سخن باز کند، گورستانی عظیم در قلبش برپا میکند و هر جملهی ناگفتهای را در عمق زمینش دفن میکند. تا شاید، گاهی، روزی روزگاری ابر سیاه آسمانش ببارد و بدون آنکه بخواهد، بهزور تنگدلی حرفهایش را نبش قبر کند، کلماتش از زیر خاک گُل کنند و شنیدهشوند.
«حرف بزن ابر مرا باز کن − دیر زمانیست که بارانیام
حرف بزن، حرف بزن سالهاست − تشنهی یک صحبت طولانیام»
اکثر اوقات مفهوم «احساس تنهایی» را به دوش میکشید و هر نقطه و مکانی که بود، آن را با خودش حمل میکرد. شاید ساعتها در شلوغیها نفس میکشید و میان سروصداها با بگو بخندهایش شناخته میشد، اما حاضر نمیشد سنگینی این احساس را کنار بگذارد. شخصیتی آرام و تاثیرگذار را درون خودش مخفی میکرد و برای ورود به دامنهی احساساتش، سختترین قوانین را وضع کرده بود. طوری که هیچکس حتی نمیدانست این ناحیهی کوچک از کهکشانها که سرجمع اندازهی مشت دست راستش بود، وجود دارد. نمیدانم این احساس چقدر به وجود واقعی «تنهایی» نزدیک است. شاید مرزی به باریکی تنها قدم زدن زیر باران یا یک شب کامل تحمل بیداری و لبریز شدن از حرفهایی که هیچ مقصدی برای کوچ از قلبت نداشته باشند.
اگر روزی فارغ از هر اتفاق و سرگرمی دیگری گوشهای از این جهان پهناور نشسته بودی و برای پیمودن احساسات بیکرانت نیاز به همراهی داشتی، کنارم بنشین و تنهاییهایت را بهروی دوشم بگذار. در لحظهای با بستن چشم به دنیای خیال پرواز میکنیم و آنجا میتوان هرتعداد روز و شبی بخواهیم در کوچههای بیعبور قدم بگذاریم و بیهدف پرسه بزنیم. بر روی پلها بنشینیم و گذر سریع و بیتفاوت ماشینها را به حضور کوتاه تمام اتفاقات پایانپذیر زندگیمان تشبیه کنیم. بیهوا به پارکها و پیادهروها سرک بکشیم و روی نیمکت خالی تئاترشهر بنشینیم و احساسات یکدیگر را در آغوش بکشیم. آنقدر بگوییم و بشنویم و بغضهای شکستهشده را با انگشتهای همدردی پاک کنیم تا دیگر گفتوگویی بهجز خیره شدن به چشمان هم باقینماند. میدانم اگر تو هم جای من بودی همینکار را میکردی و تا آخرین لحظهی پیش از خداحافظی مرا تا میدان آزادی از شهر دلشکستگیها میرساندی و مانند تمام زندگیهای قبلیام، دستم را به هنگام سقوط از درهی انزوا به اعماق تنهایی میگرفتی.
«تو تنها میتوانی آخرین درمان من باشی − و بیشک دیگران بیهوده میجویند تسکینم»