راه افتادم سمت دانشگاه و رسیدم به درب اصلی. غرق افکار و رویاهام بودم و با خوشحالیِ همراه هیجان قدم می‌زدم که:
+کارمندحراست: کارت؟! :)
- من ورودی جدیدم ? کارت دانشجویی ندارم!
+ خوش اومدی ?
و دوران دانشجویی من با این دیالوگ آغاز شد…
دانشکده رو پیدا کردم. به حامد زنگ‌زدم که ببینمش. دلم براش تنگ شده بود. گوشی رو برداشت و گفت سلام امیرحسین، بیا "آکواریوم"، من اونجام و قطع کرد. چشمام گرد شد که وات دِ هل؟! آکواریوم چیه دیگه؟? رفتم وسط لابی از یکی پرسیدم: «ببخشین آکواریوم چیه یا کجاست؟ ?» سمت چپ لابی رو نشون داد. یه اتاق کوچیک که از شیشه‌ی شفافِ بزرگش می‌شد دیوارای آبی‌رنگش رو دید. یه حال و احوالی کردیم و دیدم حامد لپ‌تاپش رو باز کرد و شروع‌کرد به کد زدن. کنجکاویم ایجاب می‌کرد که بپرسم داری چیکار می‌کنی؟ که گفت دارم کد "Webelopers" می‌زنم. -چی؟ +«وبلوپرز یه مسابقه است در مورد برنامه‌نویسی وب که SSC برگزارش می‌کنه ولی به درد تو نمی‌خوره خیلی؛ چون باید حداقل برنامه‌نویسی بلد باشی و یکمی هم پایتون.»
سرم رو به نشانه‌ی تایید تکون دادم. نشستم روی یکی از صندلی‌های اتاق SSC (یا همون آکواریوم) و تکیه دادم و تا ته عقب بردمش. روی شیشه‌ی SSC یه پوستر خورده بود. پوستر جشن "سلام ورودی". حامد سکوت رو شکست و بهم گفت: قشنگه؟ :) فهمیدم که طراحی پوستر جشن کار اونه. قشنگ هم طراحی کرده بود.
از اتاق SSC بیرون اومدم و از لابی به طرف آسانسور‌های دانشکده رفتم. سه‌تا آسانسور کنار هم. می‌تونست هشت طبقه‌ی دانشکده رو پوشش بده. طبقه نهم رو هم با پله می‌رفتیم. کمکم داشتم با پرترددترین مسیر دانشکده آشنا می‌شدم: «پله‌های بیرون دانشکده - لابی - آسانسور - کلاس»
خیلی‌ها رو می‌دیدم که گویا سال‌هاست توی دانشکده درس می‌خونن اما جز این مسیر و گاهی نشستن توی لابی، کار دیگه‌ای نکردن، جای دیگه‌ای نرفتن و توی زندگی و دوران دانشجویی فقط درس‌‌خوندن و استاد دیدن و تکلیف نوشتن. بالاخره هرکس برای خودش نظراتی داره، اهدافی داره، اما من این زندگی رو برای خودم نمی‌پسندیدم.
روزهای اول دانشگاه هم گذشت. همه‌ی کلاس‌هامون جز کارگاه کامپیوتر، خارج از دانشکده برگزار می‌شد اما کلاس‌ها که تموم می‌شد سریع با بچه‌ها میومدیم لابی یا محوطه‌ی جلوی دانشکده (به اسم مکث یا بی‌نهایت). گاهی هم از جلوی در و شیشه‌ی آکواریوم و اتاق بغلیش (یعنی اتاق شورای صنفی) رد می‌شدیم و از بیرون، تو رو نگاه می‌کردیم.
خیلی آدم‌ها رو نمی‌شناختم. بیشتر با بچه‌های دوره‌ی خودمون بودم. سر زمان میومدم دانشگاه و سر زمان هم برمی‌گشتم خونه. هرروز کلی پوستر روی در و دیوار دانشکده و کلی پست توی کانال‌های تلگرامی دانشکده می‌دیدم؛ مثلاً کارگاه ری‌اَکت، مبانی بینایی ماشین، پارادایم تبارشناسی هوش مصنوعی، جشن‌های مختلف، ساعت پژوهش و کلی رویداد و کارگاه با اسم‌های قلمبه سلمبه و خفن ? اما علی‌رغم جذاب‌بودنِ اسم این رویدادها، بیشتر سرم تو کار خودم بود و شرکت نمی‌کردم. البته درس هم نمی‌خوندم خیلی. ?
به همین منوال گذشت و نزدیک انتهای ترم بود. حامد پیام‌داد که امیرحسین داریم تیم استف‌های AI رو می‌بندیم. تو قسمت گرافیک می‌خوای فعالیت کنی؟ گفتم: «سَطْحْ! اِی‌آی دیگه چیه؟» حقیقتش این کلمه‌ی "سطح" رو از سال‌بالایی‌های سی‌ای (مهندسی کامپیوتر) یادگرفته بودم. معنی دقیقش رو کسی نمی‌دونست ولی تقریباً همه‌جا و توی هر شرایطی، چه بد، چه خوب، استفاده می‌شد. صاحب‌نظران معتقد بودن که این کلمه به معنای سطح بالا یا پایین یک چیزه. بگذریم. حامد گفت ای‌آی چلنج (AI Challenge یا به اختصار AIC) بزرگترین مسابقه‌ی دانشجویی هوش مصنوعی کشوره و SSC برگزارش می‌کنه. ترجیح می‌دادم به‌خاطر دست‌کم‌گرفتن درس‌هام خصوصاً ریاضی۱، وقت بیشتری برای پایان‌ترم‌ها بذارم و تمرکزم رو به هم نزنم. (البته الان به اون دلیلِ خودم برای استف نشدن می‌خندم؛ چون می‌شد هم فعالیت فوق‌برنامه کرد هم درس رو خوب خوند.)
رویدادهای SSC هم که تمومی نداشت :/ شب می‌خوابیدم صبح بلند می‌شدم می‌دیدم یه پوستر جدید و یه رویداد جدید. کلی از دانشجوها هم درگیر برگزاری رویداد بودن. از مهلت آخر ثبت‌نام رویداد Data Days (یا همون مسابقه علوم داده شریف) گذشته بود. دیتادیز همونطور که از اسمش پیداست در مورد داده و دیتاست :) پیش‌نیازش درس آمار و احتماله. منم که سال اولی. :)
این از دیتادیز. از رویداد WSS بگم. سلسله سمینارهای زمستانه‌ی علوم کامپیوتر. یسری از بهترین اساتید و دانشجوهای ایرانی که داخل یا خارج از کشور مشغول تحصیل یا تدریس و پژوهش بودن، زمستون، توی تعطیلات کریسمس، دعوت می‌شدن به این رویداد انجمن علمی دانشکده برای ارائه دستاوردهای علمی‌شون. بعضی‌ها توصیه می‌کردن این رویداد رو شرکت‌کن تا یه شهودی بگیری ببینی کلاً چه خبره توی رشته‌ت. البته چیزی هم نمی‌فهمی :)). یسری دیگه می‌گفتن تهش اگر خواستی بری، برو استف قسمت اجرایی شو. موز میدن، نوشابه میدن، پرتقال و این‌جور چیزها میدن :))) یه سَری هم می‌زنی به ارائه‌های اساتید و دانشجوها و می‌بینی نمی‌فهمی برمی‌گردی. گفتم بابا ولش کن بذار به زندگی‌مون برسیم. این گذشت ولی مصمم شدم که رویداد بعدی دیگه شرکت‌کنم.
بله. بازم پا میشم از خواب طبق معمول. رو در و دیواره یسری عکسِ مجهول. نیگا می‌کنم با قیافه‌ی فوقِ شنگول، میگن آره یه رویداده با لودِ معقول. (تو انتخاب رفیق دقت کنید که مثل من نشید :)).
پوستر رویداد رو خوب خوندم. رویداد Global Game Jam 2019. یه رویداد کوچیک و جذاب که هم کارگاه داشت و هم مسابقه. ثبت‌نام کردیم و تیم رو بستیم. اولین بار بود که با Unity بازی می‌ساختم. درسته مقام نیاوردیم و یه تیمی اول شد که کل ایران رو می‌گشت و مسابقات Game Jam رو شرکت می‌کرد و همه‌جا اول می‌شد، اما نه تنها هیچی از ارزش‌هام کم نشد!! بلکه کلی هم اضافه شد. و بزرگترین ارزش این بود که دو روز با هم‌دوره‌ای‌هام بودم و کار کردیم و بازی ساختیم. خوش گذشت خلاصه. لذت یادگیری و لذت بودن با دوستان، هردو با هم.
دید ام نسبت به SSC و رویدادهاش عوض شد. تصمیم گرفتم فعال‌تر باشم. چی بود اون زندگی خشک و خالی آخه؟! فقط درس و درس و درس. خسته میشه آدم اصلاً. ثبت‌نام AI شروع‌شد یا باید استف اجرایی می‌شدم یا باید شرکت می‌کردم. تصمیم‌گرفتم شرکت‌کنم. با دو نفر از بچه‌ها تیم شدم و ثبت‌نام کردیم. توی رویداد هوش مصنوعی اونم با دانش کف مبانی برنامه‌نویسی ترم یک?. با سه‌زبونِ برنامه‌نویسی می‌شد کد زد. من فقط زبون C رو بلد بودم. اما بچه‌های تیم تصمیم‌گرفتن با پایتون یا جاوا بزنن :/ هیچی دیگه اونا کد زدن و من فقط توی طراحی استراتژی کدمون کمک کردم ?. مرحله مقدماتی مسابقه تموم شد و از سه‌هزار شرکت‌کننده مسابقه در کل کشور، حدود ۴۰ تیم به مرحله فینال رسیدن. مسابقه فینال حضوری بود و عجب شور و هیجانی. کلام قاصره از توصیفش. عجب حسی، عجب حالی، عجب دوستای باحالی… .
این رویداد هم با تموم خوشی‌هاش تموم شد و دیگه تمرکز کردم روی درس‌ها مخصوصاً درس فخیمه و سنگین برنامه‌نویسی پیشرفته یا همون AP. زیر بار این درس چه سختی‌ها که کشیدیم. لود این درس و درس‌های دیگه باعث شد به رویداد سخت‌افزاری انجمن یعنی مسابقه‌ی Hardwar نرسم. از بچه‌های دوره شنیدم خیلی خوش‌گذشت و چیزای خوبی یادگرفتن. دلم سوخت خلاصه. خوش‌بحالشون.
راستی یادم رفت که بگم. انجمن علمی مسئولیت برگزاری جشن بهاره یا همون جشن عید رو به بچه‌های ورودی میده. اونجاست که رفاقت‌ها و تعامل‌های بچه‌ها با هم در قالب مسئولیت‌ها لِوِل می‌خوره. از توانایی اجرایی و مدیریتی گرفته تا یادگرفتن نرم‌افزارهای گرافیکی‌ای مثل فوتوشاپ، پریمیر و افترافکت. خوش گذشتن هم که اوقات خوش آن بود که با دوست به سر شد و این صحبتا…
اردیبهشت شد. ثبت‌نام داوطلبان ورود به شورای مرکزی انجمن علمی کامپیوتر. خیلی دلم می‌خواست منم ثبت‌نام کنم و جزء ۹ نفر شورای مرکزی باشم. اما راستش تقریباً سابقه و تجربه‌ی آنچنانی‌ای نداشتم که ثبت‌نام کنم. افراد زیادی ثبت‌نام کردن و منم نظاره‌گر بودم. جلوی صندوق رای‌گیری بودم. یه هیجان جالبی توی لابی حاکم بود. داشتم رای‌ام رو می‌نوشتم. همینطور که داشتم اسم‌ها رو می‌نوشتم به ذهنم اومد احتمالاً سال دیگه کاندید میشم. یه لحظه چشمام رو بستم
و یکسال گذشت…
چشم‌دوخته به مانیتور...
با چشم قرمزی که از صبح پای میز و لپ‌تاپه تا شبی که با خیال تکالیف و کار و ددلاین‌هاش میخوابه...
و دچار لوپ تکراری زندگی قرنطینه‌ای
و باز هم انتخابات…
کاندید شده بودم. جلسات معارفه و مناظره نامزدها برگزار شد. معاونت فرهنگی دانشگاه فکر می‌کرد کرونا تا چندوقت دیگه ممکنه تا حدودی تموم‌بشه. برای همین رای‌گیری به تاخیر افتاد. نه یک‌هفته نه دو هفته، بیش از یک‌ماه. دیگه کمکم بخاطر این تاخیر انگیزه‌های باقی‌موندم هم داشت از بین می‌رفت. خودم هم حالم خیلی خوب نبود.
یک روز مونده بود به انتخابات… آخرین شب بود. دیگه اون انگیزه‌ها و جوگیری‌های اول وجود نداشت. حالم خوب نبود. جیمیل رو باز کردم که ایمیل انصرافم رو بنویسم و تمام. گفتم قبلش با یکی مشورت کنم تا با آرامش دکمه send ایمیل رو بزنم. به حمیدرضا زنگ زدم. گفتم می‌خوام انصراف بدم کلاً. بجاش میرم سرکار. این یه سال خیلی سخت بود. چقدر فشار روحی، جسمی و درسی تحمل کردم. درس‌های دانشگاه هم که سخت و پرحجمه. همین که تا اینجاش هم رسیدم خیلی خداروشکر. ولی… . حمیدرضا آرومم کرد. حرف‌های قشنگی می‌زد. دید ام به زندگیِ اون موقعم به قبل و بعد اون تماس تقسیم می‌شد. روحیه گرفتم. احساس مسئولیت کردم. باخدا بستم که کمکم کنه و منم تموم تلاشم رو می‌کنم. انگشتم رو گذاشتم روی دکمه delete کیبورد و متن ایمیل رو پاک کردم. لپ‌تاپ رو بستم و یه خواب راحت. یه خواب راحت بعد از مدت‌ها خستگی...
انتخابات تموم شد و به لطف یزدان و بچه‌ها، وارد شورای مرکزی انجمن شدم. و یک مسیر سخت پیش‌رو. همه‌چی مجازیه. سخت شده. امسال هم باید سعی کنیم پویایی انجمن رو تا حدامکان حفظ کنیم، هم حس و حال بچه‌ها رو خوب نگه‌داریم. و این بسیار سخته. شاید بار فکری و ایده‌زنیِ امسال خیلی از دست ۹ نفر انجمن برنیاد. خیلی نیازه که همه با هم همدل باشیم. کمک کنیم که امسال رو به بهترین شکل بگذرونیم. اعضای انجمن علمی، همه‌ی دانشکده‌ان. از استاد گرفته تا دانشجوی ورودی. شاید به ظاهر ۹ نفر توی شورای مرکزی انجمن باشن اما بدون اعضای اصلی انجمن که تمام دانشجوها و اساتیدن، این انجمن بدرد هیچ‌کاری نمی‌خوره، نقطه سر خط.
به آخرین SSC قرن خوش‌اومدی ورودی!
فعلاً ?❤️
