هربار بیتفاوت به گذشتن لحظهها از کنار یکدیگر رد میشویم. گاهی با صدای بلند موسیقی در گوش و گاهی با لمس صدای پرندههایی که در خلوت معابر، جای خودشان را میان گرمی ظهر به روی شاخهها تثبیت کردهاند؛ میگذریم و نگاهمان را بی هدف به هر گوشهای میاندازیم؛ انگار به دنبال دلیلی برای لبخند زدن، انگیزهای برای ادامه و هوایی برای تازه کردن نفسها میگردیم. مانند هرروز به همان جای همیشگی میرسیم و به هم که بر میخوریم... این بار هم بیتفاوت به گذشتن لحظهها از کنار یکدیگر رد میشویم.
احساس خودم را نمیدانم اما مطمئنم که اصلا حواست نیست. اصلا نمیدانی که عادی بودن گذر این روزها قرار نیست تا همیشه ادامه پیدا کند. ما میآییم و میگوییم و میخندیم و گاهی غمگینیم. گاهی از درد و دلهایمان به هم میگوییم و گاهی آنقدر نزدیک میشویم که شبها با فکر به هم، لبخند میزنیم. هربار بیتفاوت به گذشتن لحظهها از کنار یکدیگر رد میشویم، به کارهایمان میرسیم و با تمام خستگی شاید نگاهی به هم بیندازیم. باورش نمیکنیم اما با هر ثانیهای که رد میشود، فرصت لبخند زدن و خاطره ساختن و دوست داشتن را از دست میدهیم. فرصتی که هیچ نمیدانیم همان فرصت با هم بودن است، همان فرصت زندگی کردن….
«آخرها به مرور میآیند و ناگهان...
نمیدانم کی آخرین خنده و سلام را در لابی به هم میکنیم،
و بعد، دیگر هیچوقت بر نمیگردیم؛ هیچوقت هم را نمیبینیم.
ثانیه به ثانیه خرج میکنیم و نمیدانیم کی کدامشان تمام میشود...»
این، یک تجسم است. تجسم آیندهای که دور نیست؛ شاید خیلی برای من و کمی برای تو تکراری باشد، اما آن روزها اصلا دور نیستند. لابهلای همین هفتهها و ماهها، روزی مانده است که با لبخندی سرشار از خاطره و چشمانی پر از اشک دلتنگی برایت دست تکان میدهم. ساعتهایی که دقیقتر از واقعیت میتوانم تصور کنم چقدر جای خالیات قرار است حسرت ندیدنهایت وقتی که همینجا بودی را به دلم بگذارد.
درست از همان روزهایی که بیشتر از همیشه احساس زنده بودن میکردم، میشد صدای گامهای جداییمان را شنید. احساس خوشبختیای که هرگز اجازهی دوام نمیداد، زودتر از آن که لمس شود تلخی رفتنت را فریاد میزد. میدانستم غرق شدن در آرامش بودنمان همیشگی نیست؛ اما راستش را بگویم میخواستم از همین لحظهها، از همین بودنت، هر چقدر هم کم، بیشتر بشناسمت. میخواستم بدانم شوق تنفسی که درونم به وجود میآوردی از کجا سرچشمه میگیرد. آنقدر درگیر فهمیدنت شدم که برای این ثانیهها اصلا آماده نبودم. آنچنان که وقتی احتمالا برای آخرین بار به چشمانم خیره میشوی نمیتوانم لبخندت را از اشکی که گوشهی پلکت جمع شده است تشخیص دهم....
کاش میشد پیش از رفتنت همه چیز را خوب مرور کنم تا دقیقا آن لحظهای که میخواهی پشت کنی و بروی، از همهی حرفهایم مقداری را گفته باشم؛ نه آن که بعد از محو شدن تصویرت از دیدگانم تازه یادم بیفتد چه حرفهای ناگفتهای که به جا ماندهاند! از لبخندها، دویدنها و شوق دیدار فرداهایی که آرامش خواب شب بودند گرفته تا دستهایی که گرم میفشردیم و آغوشهایی که تنها به سوی مهربانی و عشق بیپایان باز میشدند، همهشان فقط این یک بار را فرصت دارند که تکرار شوند. اما مثل هربار دیگر، باز هم بغض جدایی و اشک حاصل از تصور نبودنت، جای همه را به خوبی پر خواهند کرد.
«آه دیوانه! تو آنــسوی جهان هم بروی
من بـــه چـــشمان تـو از پلک تو نزدیک ترم»
آنگاه که میروی زیر اشکهای خداحافظی، درونم را پنهان میکنم تا از دریچهی چشمم احساسم را نخوانی. خوب میدانم تو هم همانقدر آرزوی ماندن داری، آرزوی برگشتن از روی پلهایی که هنوز نشکستهاند؛ اما دلت با رفتن است. هرچه باشی آنقدر پر و بالت گشوده است که قلب کوچکم نمیتوانست تا ابد درون خودش محدودت کند؛ ولی یادت باشد هر جا که باشی، همیشه امنترین خانه برای تو همان قلب صمیمی کوچک و گرم دوستانی است که تا آخرین نفس تمام خاطراتت را زنده نگه خواهند داشت.
کمی که بگذرد احساس پوچی خواهم کرد؛ اما هیچ گاه از یادت خالی نمیشوم. شبهای خلوت تنهاییام به بودنت میاندیشم و هر از گاهی با خاطراتت بغض میکنم. آن روزها تمام داشتههایم همین نامههایی خواهد بود که از عمق وجود قلمت به جا ماندهاند.... میگویند خوشبختی دقیقا همان حس خوبیست که هنگام عبور از مسیر زندگی زیر قدمهایت درک میکنی. کاش زودتر از قبل، سریعتر از آنچه فکرش را میکنم بیایی و بگذاری با هم به ساعتهای پرسهی گاه و بیگاهمان در کوچه پس کوچههای دلتنگی برگردیم.... از ته دل آرزو میکنم انتهای این جملات وقتی که سالها بعد مرورشان میکنم، به جای افسوس دوریات، حرفهای دلنشین شبانهات نقش بسته باشند. همان حرفهایی که اگر هزار بار دیگر هم از روی جملاتت بخوانم، به همان دقت روز اول میتوانم چهرهی دلنشینت را تصور کنم.
«آری تو و صفایت! ای جان من فدایت
کز من به خاک پایت ، این آخرین سلام است»