«محسن قاسمی - ۰۰»
این مسئله اون اوایل که وارد دانشگاه شده بودم، خیلی برام مطرح بود و بعضی وقتا اذیتم میکرد. هنوز هم که یک سال از حضورم تو دانشکده میگذره و به محیط عادت کردم و تلاشم این بوده که با اکثر بچهها رفیق بشم، بعضی وقتا این موضوع منو به فکر فرو میبره. یعنی میخوام بگم که چیزی که دارم مینویسم از نگاه کسی هستش که خودش کم و بیش با این موضوع سر و کار داشته و یکی از دغدغههای ذهنیش بوده.
اوضاع واقعا بد نیست
به روزی که نتایج انتخاب رشته مشخص شد برگردین؛ اون موقع احتمالا چون سایت بالا نمیاومد، فکر میکردین همه دارن سعی میکنن وارد سایت بشن و سایت کِشِش این همه آدم رو نداره؛ ولی یکم بعدش فهمیدین که باید فیلترشکنتون رو خاموش میکردین. :)
وقتی که با کلی بدبختی تونستین وارد صفحه بشین، دیدین عنوان رشته و نام دانشگاه رو نوشته «مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریف». اون موقع هم احساس میکردین که همه کسایی که قراره باهاشون باشم خفنن و شما خنگین؟
طبق دفترچه انتخاب رشته، ۱۲۰ نفر از کنکور ورودی دانشکده هستن. کسایی که برای رسیدن به موقعیتی که شما توش هستین تلاش کردن، خیلی خیلی بیشتر از این تعداد بوده ولی فقط شماها تونستین بهش برسین. اینکه از بین این همه فقط شما بودین که تونستین وارد دانشکده بشین، دلیل کافی بر خفونت (خفن بودن) شما نیست؟ در واقع اگه زاویه دیدتون رو از داخل دانشکده، به بیرون دانشکده تغییر بدین، شما واقعن خفن هستین.
خب تا الان احتمالا با خودتون گفتین که خیلی خوشبینانه با مسئله برخورد کردم و خیلی مسائل رو در نظر نگرفتم. باهاتون موافق هستم و تو این مرحله میخوام اون احساس خفونت اولیه (بهتره که با این کلمه کنار بیاین!) که ایجاد شد رو خراب کنم.
حقیقت اینه که در بدو ورود به دانشگاه، بعضی از ورودیها واقعا خفنتر از بقیه هستن. از بچههای المپیادهای مختلف بگیر که مدالهای مختلف کشوری و جهانی دارن تا مثلا یه سری از بچهها که چندین سال سابقه برنامهنویسی دارن و چیزای خیلی زیادی فرای درسهای دبیرستان بلدن.
اینکه یه تمرین مبانی برنامهسازی رو یه نفر تو سه ساعت انجام میده و یه نفر دیگه یه هفته براش وقت میذاره؛ یا سر مسابقه گلابی (رویداد برنامهنویسی برای ورودیهای دانشکده) بعضیا یه سری الگوریتم استفاده میکنن که تلفظ کردن اسمش هم برامون سخته و یا کلی تفاوت دیگه بین افراد توی درسهایی که میخونیم، نشون میده که بعضیا از بعضیا واقعا خفنتر هستن.
این تفاوتی که افراد تو شروع دانشگاه باهم دارن، با توجه به روحیاتشون میتونه روشون تاثیر منفی بذاره و کلی فکرهای مختلف مثل «من خیلی خنگم» و «من از همه خیلی عقبتر هستم» رو تو ذهن ایجاد بکنه و این فکرا اگه از حدی بیشتر بشه ممکنه خیلی آدم رو اذیت کنه.
خب پس واقعا کسایی هستن که تو بعضی چیزا از ما خیلی جلوتر هستن و اگه دوباره نگاهمون رو از بیرون دانشکده به داخل ببریم، اون احساس خفن بودنی که برامون ایجاد شد از بین میره.
حالا که فهمیدیم واقعن یک سری افراد از بعضی خفنتر هستن باید چه کرد؟
اول اینکه باید به مرحلهای برسین که این تفاوتی که اول کار بین بچهها وجود داره رو بپذیرین؛ یعنی الکی از این تفاوتی که وجود داره فشار و غصه بیخود نخورین. همین اختلافی که وجود داره، برعکس، باید یه عامل حرکت و انگیزهای بشه که بیشتر تلاش بکنین و خودتون رو بهتر کنین. چیزی که تجربهی سال بالاییها ثابت کرده و تا الان هم خودم دیدم، هرچی که بیشتر پیش میره، ارزش چیزایی که مربوط به قبل ورود به دانشگاه بوده، مثل سابقه المپیاد یا رتبه کنکور، کمرنگتر میشه و چیزی که بیشتر اهمیت داره، تلاشیه که افراد تو خود دانشگاه دارن و تو بلند مدت تاثیر تلاش توی دانشگاه خیلی بیشتره.
دومین نکتهای که میخوام بگم به نوعی مهمترین تجربهای بوده که تو این یه سال داشتم. من همیشه اینجوری شنیده بودم (و احتمالا شما هم اینجوری شنیدین) که اونایی که المپیادی یا رتبه تکرقمی هستن، خیلی خودشون رو میگیرن و کسی که تو جمعشون نباشه رو اصلا آدم حساب نمیکنن؛ ولی چیزی که من تو این یک سال دیدم کاملا برعکس بوده. همه واقعا آدمای باحالی هستن و دنبال به رخ کشیدن چیزی که بودن، نیستن؛ در عوض خیلی هم متواضع هستن و تا جایی که بتونن به بقیه تو درسا و چیزای دیگه کمک میکنن.
حرف آخرم اینه که فکرهایی مثل «همه خفنن، من نیستم» سراغ خیلیها میره، ولی مهم اینه که این فکرا شما رو مایوس نکنه و به تدریج تلاش کنین که که خودتون رو با بقیه هماهنگ کنین و از همه مهمتر، سعی کنین با همه، چه اونی که فکر میکنین اون از شما خفنتره و چه اونی که فکر میکنین شما از اون خفنتر هستین، رفیق بشین؛ چون واقعا دوستای خوبی از تو دانشگاه برای آدم پیدا میشن. تازه، آدم وقتی با یکی رفیق میشه، تفاوتهایی که بینشون هست رو کمتر میبینه.