نوشته آزیتا رضاپور
خیال مراتب معنایی مختلفی دارد و از خیال به عنوان قوه جسمانی تا مرتبتی جهان¬شناختی گسترده است. در مرتبه هستی¬شناسانه، عالمی است بین جهان مجرد و دنیای مادی و در واقع واسطه¬ای است که حواس به آن عروج می¬کنند و معانی در آن نزول می¬کنند و از عالم جسمانی، ماده می¬گیرد و به عالم عقلانی، صورت می-دهد. هنر نیز مبتنی بر خیال است و هنرمند از طریق هنر، معانی را که فارق از صورت هستند، محسوس و مادی می¬کند.
سی و سه پل و معماری عصر دانایی، به دلیل فلسفه اشراقی و ذوقی که در آن دوران حاکم بوده است، خردمندی و نظم و تعلیمی در خود دارند که از طریق حواس به بخش معنوی ما رسوخ می¬کند و ما را تحت تاثیر قرار می¬دهد، از زندگی عادی جدا کرده و به تامل وا می¬دارد.
در آن دوران، گویی پیوندی در حال شکل¬گرفتن بوده است؛ ایراتیت و اسلامیت و یونانیت به هم وصل¬شده و روان ایرانی نوعی یک¬پارچگی و هم¬جوشی را تجربه می¬کرده است. سی و سه پل نیز نمادشناسی¬های مهری و زرتشتی و اسلامی و هر فرهنگی که آنجا نفس کشیده را به هم پیوند داده است و نه فقط برای عبور بلکه برای نشست و قرار هم مناسب است. و فضاهایی برای زیستن دارد.
امروزه بناها و شهرهایی می¬سازیم، بی¬معنا و بی¬مفهوم که روح ما را مریض و خسته می¬کند، لذا ضروری است که توجه کنیم و از وضعی که هستیم خارج شویم و این فضامندی و حضور و یک¬پارچگی را دوباره زنده کنیم تا با بحران¬های شدیدتر مواجه نشویم. هدف من در این کتاب قصد دارم تا نشان دهم سی و سه پل چگونه از طریق حواس به روح و نفس ما رسوخ می¬کند و ما را به درنگ و تامل وا می¬دارد.
