
خشونت ذات تغییر ناپذیر طبیعتیست که ما را به وجود آورده. انسان صلحطلب امروز با ابزار جنگ برای بقاء به اینجا رسیده است.
ممکن است در ابتدا همهی ما صلح را تنها حقیقت هستی و ارزشمند تاریخ بشریت بدانیم اما , واقعیت چهرهی مفید و نازیبایی دارد که با دیدنش(جنگ به معنای عامش) , اولین پارادوکسها را حس میکنیم. در این مرحله یا به واقعیت رجوع میکنیم و میجنگیم یا در خلاف جهت ماهیت آن تلاش میکنیم و چه بسا بتوانیم واقعیت موجود را تغییر دهیم.
اما همهی واقعیت زندگی بشر به معنای جمعیاش نیست. ما زندگی فردی هم داریم.
و در اینجاست که همهی ما از یک جایی به بعد کنارمیآییم , می پذیریم , حتی اگر ساختارگریزترین باشیم , اگر هرج و مرج طلب ترین باشیم.
واقعیت علی رغم ذهن صورتی ما , تیره و خشن است , گوش آدم را جوری میپیچاند که صدای سگ بدهد.
واقعیت یک هیولای بیعاطفه است که گند میزند به کل عواطفت و بعد تو برای درمان زخم هایت به هر راهی مثل شعر , دروغ , موسیقی و حتی روانشناسی متوسل میشوی که کمتر به مستراح احساسات بروی. نام این را هم میگذاری "قوی" شدن ولی خودت خوب میدانی که باختهای.
واقعیت مثل معلمی که به خاطر خودت با چک و لگد تنبیهت میکند , برای اینکه زنده بمانی , تو را میکشد. روشش بد است ولی این رئیس است که تصمیم میگیرد چی خوب است و چی بد.
واقعیت سرت را میکند توی مرداب لجن , اگر جرأت داری نفس بکش.
هستند افرادی که هنوز آرزوهایی پر از احساس دارند , اینها اگرچه آدمهای واقعی اند , ولی فقط هنوز ضرب شصت واقعیت را نچشیدهاند.
واقعیت خشک و زمخت یک روز به سراغ همه چیز و همه کس میآید و همه را از هر گونه زیبایی خالی میکند.
اگر زیبا و خوشحالی , هنوز با واقعیتی که دور و برت را گرفته مواجه نشدهای.
واقعیت همین زشتِ پیش رویت است , حتی اگر نگاهت را عوض کنی هم عوض نمیشود , همانطور که وقتی کبک سرش را زیر برف میکند , چیزی عوض نمیشود.
#واقعیت #سیاست #اجتماع #اقتصاد #متن #متن_کوتاه #ناصر_تهمک