
کسی دیگر یک متن طولانی را نمیخواند , به جایش #جملات_ماندگار میخوانند.
از هر #شعر "شاه بیت" آن را جدا میکنند و حس ادبیشان ارضاء میشود.
به جای دیدن فیلمهای خوب , "سکانسهای زیبا"یش دست به دست میشود.
برای نقد از هر نویسنده "بهترین کتاب" او را میخوانند نه مجموعهاش را.
به جای گوش دادن به یک #سخنرانی یک ساعته , یک دقیقه از "صحبتهای" فلان استاد را همه شنیدهاند...
این رفتاری شعار گونه است که حس آگاهی و دانایی کاذب را به سطحیترین شکل در ما ایجاد کرده است.
ما دیگر نه چاهی به عمق یک کیلومتر و نه حتی دریایی به عمق یک سانتیم , که برکهی خشکی شدهایم پوشیده از شبنم.
غول ها که بمیرند از استخوان و ابهتشان یک اسکلت پوسیده ته یک موزه , منافع موزهدار و بیننده را به اندازه کافی تامین میکند.
بیشتر از این ممکن است خواب خوش آدمها به هم بریزد.
(جریان حاکم حقوقیها نیز در فضای مجازی کلیپهای یک دقیقهای یا #عکس_نوشته های چند خطی را با نام #اطلاعات_حقوقی یا آگاهی از قانون به خورد مخاطب میدهند , ولی هدف واقعیشان "فروختن , بازاریابی و...." است. هیچکس نمیتواند با دو خط نوشتهای که با "آیا میدانید" شروع میشود از حقوقش آگاه شود اما یک دلال حقوق میتواند از همین راه خیلی خوب پولدار شود.)
#حقوق #حقوق_بشر #کنشگری #متن_کوتاه #ناصر_تهمک ?