
چندوقتی است...
چندوقتی است دلم برای خودم تنگ شده؛ دلم برای کودکیهایم تنگ شده؛ دلم برای بازیهای ساده و دوستداشتنی آن روزها تنگ شده.
چندوقتی است دلم برای کوچههای تو در توی محلهٔ مادربزرگ تنگ شده؛ آنجا که با بچههای همسن و سال بازی میکردیم، نمیدانم چه حکمتی بود سرِظهرِ گرما از خانه بیرون میزدیم؛ شاید چون کوچهها خلوتتر و کمرفت و آمدتر بود؛ بزرگترها برای استراحت در منزل خوابیده بودند و کوچهها برای بازیهای بچهها قُرُق میشد.
دلم برای خوراکیهای ساده اما خوشمزه کودکی تنگ شده؛ دلم برای بستنیهای زعفرانیِ دستساز محلهٔ مادربزرگ، تنگ شده؛ حتی دلم برای عروسکهای سادهٔ پلاستیکی که با ذوق برایش چادر می دوختیم، تنگ شده.
چندوقتی است دلم برای مدرسه هم تنگ شده، تخته سیاهی که سیاه نبود و نمی دانم حکمت این نام برای آن چه بود؟ دلم برای گچهای رنگی و قرمز خوشرنگ و کمیاب تنگ شده؛گچهایی که معاون مدرسه، مثل یک گنج از آن محافظت می کرد و دست و دلش می لرزید به ما بدهد.
دلم برای دورهمیهای ساده و جمعهای خودمانی عاری از تکلّف و زرق و برق تنگ شده؛دلم برای مسافرترفتن ها و زیارتهای کودکی هم تنگ شده؛ چه راحت و بیدغدغه با کودکان دیگر، بیخیال و شاد در حرم میچرخیدیم و کبوتران را میترساندیم.
چندوقتی است دلم برای خدای کودکی ام تنگ شده، چقدر خدای کودکیام به من نزدیکتر بود. دلم میخواهد خدایم را مانند عروسکانم تنگ در آغوش بگیرم و بگویم رهایم نکن! من هنوز در کوچه پس کوچههای کودکیام چرخ میخورم.