مسافرها ماندند، قطار راه نیفتاد، از ریل کنده شد، پرواز کرد. مردم به اندازهی دانهی ماش کوچک شدند. درختان به اندازهی مردی کوتاه قامت اما بلندنظر کوتاه شدند. دیگر دستشان به قطار نرسید. زمین کوچک شد. گنجشک اما بزرگتر شد. بزرگتر شد. بینهایت شد. به اندازهی کلاغی شد. کلاغ کوچک شد، به روی شانهی مرد کوتاه قامتِ بلندنظر نشست. کلاغ از بلندنظری مَرد، مُرد. مرد قارقار کرد، پر زد. پر زد تا به قطار رسید. به قطار سلام کرد. قطار خندید. با خنده گفت: «انسان که پرواز نمیکند». مرد فرصت نکرد بگوید: «قاطر که حرف نمیزنه». صدای خندهی قطار با سوتی کشدار محو شد. قطار محو شد. مسافرها چمدان به دست ماندند. هرکدام قطاری شدند و رفتند. گنجشک کنار مرد کوتاه قامت بلندنظر نشست. سیگاری روشن کرد. سیگار را به مرد داد. مرد سیگار را بلعید. سیگار شد. دود شد. به زمین رفت. به زمین رسید، راه رفت. سیگار شد. به انگشتانِ نازک دختری رسید که روشنش کرد. دود شد. به آسمان رفت. آسمان به زمین آمد. قطار رد شد و رفت. دختر ترسید. سیگاری روشن کرد. دختر رود شد. رود به آبشار رسید. آبشار را دود کرد، به هوا رسید. هوا را بلعید، آسمان شد. پرواز کرد. به قطار رسید. قطار رد شد و رفت. مسافرها ماندند.