ویرگول
ورودثبت نام
نرجس
نرجساینجا جاییه برای فرار از روزمرگی ها؛ هر صفحه، دری به یک دنیای تازه باز میکنه
نرجس
نرجس
خواندن ۴ دقیقه·۴ ماه پیش

از خاکستر به نور

قسمت نهم

(از زبان مهگل)

صبح، برخلاف همیشه، زودتر از خواب بیدار شدم.

نور کم‌رنگ آفتاب از لای پرده‌ها روی فرش اتاق افتاده بود و صدای گنجشک‌هایی که روی درخت نارنج حیاط نشسته بودند، سکوت خونه رو می‌شکست.

چند دقیقه‌ای همون‌طور روی تخت نشستم.

نمی‌دونستم چرا از دیشب ذهنم آروم نمی‌گرفت.

حرف‌های زن‌عمو لیلا مدام توی سرم تکرار می‌شد.

«مخصوصاً عماد و مهگل... که کنار هم بزرگ شدن.»

نه خود جمله...

لحنش عجیب بود.

انگار می‌خواست چیزی بگه، اما نصفه رهاش کرده بود.

با لرزش گوشی از فکر بیرون اومدم.

پیام از طرف عماد بود.

«صبح بخیر...

امروز وقت داری؟»

بی‌اختیار لبخند زدم.

چند لحظه به صفحه گوشی خیره موندم و بعد نوشتم:

«صبح تو هم بخیر.

برای چی؟»

چند ثانیه بعد جوابش رسید.

«فکر کردم بد نباشه بیرون از شلوغی خونه، یه کم با هم حرف بزنیم.

فقط حرف...»

لبخندم عمیق‌تر شد.

این آرامش و متانتش، چیزی بود که همیشه توجهم رو جلب می‌کرد.

نه عجله داشت، نه می‌خواست زودتر از موعد، جوابی ازم بگیره.

فقط فرصت می‌خواست تا همدیگه رو بیشتر بشناسیم.

«باشه... عصر خوبه؟»

«عالیه. ساعت پنج دنبالت میام.»

گوشی رو کنار گذاشتم و نفسم رو آروم بیرون دادم.

---

بعد از صبحانه، مامان مشغول جمع کردن ظرف‌ها بود و بابا طبق معمول روزنامه به دست، کنار پنجره نشسته بود.

مازیار هم که معلوم نبود از کی بیدار شده، با لیوان چای روی مبل لم داده بود.

همین که منو دید، با شیطنت گفت:

ـ به‌به... خانم مهندس امروز خیلی سرحاله.

بی‌تفاوت از کنارش رد شدم.

ـ صبح بخیر داداش.

ـ صبح بخیر؟ همین؟

فکر کردم امروز باید یه سلام ویژه بهم بدی.

اخم ساختگی کردم.

ـ چرا؟

ـ چون قراره بری قرار!

مامان از آشپزخونه گفت:

ـ مازیار... دختر رو اذیت نکن.

اما خودش هم لبخند می‌زد.

چشم‌هام رو گرد کردم.

ـ قرار نیست، فقط می‌خوایم حرف بزنیم.

مازیار خندید.

ـ آره... همه اولش همینو میگن.

بعد چند ماه هم میگن «کی بریم خواستگاری؟»

بابا روزنامه رو پایین آورد و گفت:

ـ بذارین دختر نفس بکشه.

هر چی باشه تصمیم آخر با خودشه.

مازیار دست‌هاش رو بالا برد.

ـ من که چیزی نگفتم.

بعد با همون خنده همیشگیش رو به من کرد.

ـ فقط وایسا...

به خانومم میگم از همین الان بدونه خواهرم یه کم بداخلاقه، غافلگیر نشه!

بالشت روی مبل رو برداشتم و سمتش پرت کردم.

مثل همیشه جاخالی داد.

ـ دیدی؟ هنوزم میگه بداخلاق نیست!

صدای خنده بابا و مامان توی خونه پیچید.

چقدر این لحظه‌ها رو دوست داشتم...

همین شوخی‌های ساده، همین دورهم بودن.

---

نزدیک عصر، جلوی کمد لباس ایستاده بودم.

دو بار مانتوم رو عوض کردم.

آخر سر خودم به خودم خندیدم.

ـ مگه قراره مصاحبه استخدامی برم؟

یه مانتوی کرم ساده انتخاب کردم.

شال سبز زیتونی رو روی سرم انداختم و موهام رو تا نیمه بستم.

وقتی از اتاق بیرون اومدم، مامان چند لحظه نگاهم کرد.

لبخند گرمی روی لبش نشست.

ـ خیلی قشنگ شدی دخترم.

مثل همیشه گوشه شالم رو مرتب کرد.

همین کارهای کوچیکش، همیشه آرومم می‌کرد.

ـ هر وقت رسیدی یه پیام بده.

ـ چشم مامان.

بابا از پشت سر گفت:

ـ خوش بگذره، ولی یادت باشه هیچ تصمیمی عجله‌ای گرفته نمی‌شه.

لبخند زدم.

ـ خیالتون راحت.

---

در حیاط رو که باز کردم، نسیم خنکی صورتم رو نوازش داد.

بوی شکوفه‌های نارنج تمام کوچه رو پر کرده بود.

درخت یاس کنار دیوار، تازه گل داده بود و صدای بازی چند تا بچه از ته کوچه می‌اومد.

چند قدم جلو رفتم.

بی‌اختیار نگاهم افتاد به یه پارس مشکی که کمی پایین‌تر از خونه پارک شده بود.

چند ثانیه بهش خیره موندم.

انگار...

نه...

شاید اشتباه می‌کردم.

حس می‌کردم این ماشین رو قبلاً هم دیده بودم.

اما ذهنم درگیر حرف‌های دیشب بود و اهمیت ندادم.

همون موقع صدای بوق کوتاهی بلند شد.

عماد کنار خیابون ایستاده بود.

پیاده شد و بعد از سلام، در ماشین رو برام باز کرد.

ـ سلام.

ـ سلام.

ـ منتظر شدی؟

ـ نه... تازه رسیدم.

لبخند زد و پشت فرمون نشست.

من هم کنار دستش نشستم.

چند دقیقه اول، هیچ‌کدوم حرفی نزدیم.

رادیو آهنگ بی‌کلام آرومی پخش می‌کرد.

از شیشه ماشین، خیابون‌های شیراز یکی‌یکی از مقابلم می‌گذشتند.

درخت‌های نارنج، کافه‌های دنج، آدم‌هایی که بی‌خیال از کنار هم رد می‌شدن...

همه‌چیز آروم بود.

اون‌قدر آروم که دلم نمی‌خواست سکوت رو بشکنم.

بالاخره عماد لبخند زد و گفت:

ـ سکوتت یعنی داری فکر می‌کنی... یا از هم‌صحبتی با من پشیمون شدی؟

نگاهش کردم و خندیدم.

ـ هیچ‌کدوم.

ـ پس؟

چند لحظه به خیابون خیره موندم.

ـ فقط... این چند روز حس می‌کنم یه چیزی عوض شده.

ـ منظورت حرف‌های دیشبه؟

سرم رو به پشتی صندلی تکیه دادم.

ـ شاید...

نمی‌دونم.

فقط یه حس عجیبی دارم.

عماد چیزی نگفت.

انگار ترجیح داد تا وقتی خودم آماده حرف زدن نشدم، چیزی نپرسه.

چند دقیقه بعد، ماشین روبه‌روی باغ ارم توقف کرد.

عماد پیاده شد و منتظر موند تا من هم از ماشین پیاده بشم.

هوای خنک باغ، صدای آب و عطر گل‌ها، انگار آدم رو از هیاهوی شهر جدا می‌کرد.

بی‌اختیار لبخند زدم.

ـ انتخاب قشنگیه.

عماد نگاه کوتاهی به اطراف انداخت.

ـ گفتم برای شناختن هم، هیچ جا بهتر از یه جای آروم نیست.

کنار هم از در ورودی گذشتیم؛ بی‌خبر از اینکه همین قدم‌های ساده، قراره ما رو به گذشته‌ای برسونه که سال‌ها در سکوت پنهان مونده بود.

۰
۰
نرجس
نرجس
اینجا جاییه برای فرار از روزمرگی ها؛ هر صفحه، دری به یک دنیای تازه باز میکنه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید