از خاکستر به نور
قسمت هشتم
ساعت از دوازده شب گذشته بود. مهمونها کمکم عزم رفتن کردن. همه تا دم در حیاط همراهشون رفتیم. مثل همیشه، خداحافظیها خودش یه مهمونی دیگه بود و گپوگفتها هنوز کنار در ادامه داشت.
نسیم خنکی بین شاخههای درخت نارنج میپیچید و عطر شکوفهها تمام حیاط رو پر کرده بود. نور زرد ایوان روی آجرهای خونه افتاده بود و سکوت کوچه، بعد از شلوغی مهمونی، دلنشینتر از همیشه به نظر میرسید.
حاجیاسر دستش را روی شانه یزدان گذاشت و گفت:
ـ خدا خیرتون بده، مثل همیشه کنار شما بودن بهمون خوش گذشت.
یزدان لبخند زد و گفت:
ـ شما لطف دارین داداش جان. هر وقت بیاین، خونه خودتونه.
لیلا هم موقع خداحافظی رو به من گفت:
ـ شام مثل همیشه عالی بود نرجس جان، خسته نباشی.
تشکری کردم و لبخند زدم، اما نگاهش هنوز هم برام قابل خوندن نبود.
ماشینها یکییکی از کوچه خارج شدن. خواستم در حیاط رو ببندم که چشمم به یه پارس مشکی افتاد؛ چند خونه اونطرفتر، کنار جدول پارک کرده بود.
نگاهم چند لحظه روی ماشین موند.
نمیدونستم از اول اونجا بود یا تازه اومده بود.
شاید ماشین یکی از همسایهها بود...
شاید هم نه...
یه دلشورهی عجیب، بیدلیل توی دلم افتاد.
ـ مامان... بریم داخل.
با صدای مازیار به خودم اومدم. کنارم ایستاده بود و با نگرانی نگاهم میکرد.
ـ حالت خوبه؟ انگار حواست یه جای دیگهست.
لبخند کمرنگی زدم و برای اینکه ذهنش رو منحرف کنم، گفتم:
ـ ولش کن... حالا به من بگو ببینم کی بریم خواستگاری؟
صورتش از خجالت گل انداخت و نگاهش رو ازم دزدید.
ـ اگه خدا بخواد... تا دو سه روز دیگه جواب نهایی رو میده.
با شیطنت گفتم:
ـ یعنی من باید خودمو برای مادرشوهر شدن آماده کنم؟
مازیار خندید.
ـ هنوز خیلی زوده مامان.
همون موقع مهگل از پشت سرمون گفت:
ـ مامان، اول بذار عروس بیاد، بعد برای نوههات برنامهریزی کن!
هر سهمون زدیم زیر خنده.
---
بعد از رفتن بچهها به اتاقهاشون، ظرفهای آخر رو شستم و آشپزخونه رو مرتب کردم.
خونه دوباره به سکوت همیشگیش برگشته بود.
چراغها یکییکی خاموش شدن.
وقتی وارد اتاق شدم، یزدان کنار پنجره ایستاده بود.
پرده رو کمی کنار زده بود و به حیاط نگاه میکرد.
آروم گفتم:
ـ هنوز نخوابیدی؟
برگشت سمتم.
ـ منتظرت بودم.
لبخند خستهای زدم و کنار تخت نشستم.
هنوز حواسم پیش همون ماشین بود.
یزدان کنارم نشست و بدون اینکه چیزی بگه، دستم رو بین دستهای گرمش گرفت.
همین عادت همیشگیش، همیشه آرومم میکرد.
نگاهم کرد و گفت:
ـ از وقتی مهمونا رفتن، یه چیزی فکرت رو درگیر کرده.
چند لحظه سکوت کردم.
ـ یزدان...
ـ جانم؟
ـ اون ماشین مشکی رو دیدی؟
اخم کمرنگی روی پیشونیش نشست.
ـ کدوم ماشین؟
ـ همونی که چند خونه اونطرفتر پارک کرده بود.
چند ثانیه فکر کرد.
ـ راستش... نه.
آهی کشیدم.
ـ شاید دارم زیادی حساس میشم... ولی نمیدونم چرا حس میکنم یه اتفاقی نزدیکه.
یزدان دستم رو کمی محکمتر فشرد.
ـ نرجس... این همه سال گذشته. قرار نیست هر اتفاق کوچیکی تو رو برگردونه به گذشته.
سرم رو پایین انداختم.
ـ میترسم...
ـ از چی؟
اشک ریزی گوشه چشمم نشست.
ـ از اینکه یه روز بچههامون حقیقت رو از زبون یه غریبه بشنون.
یزدان چند لحظه ساکت موند.
بعد آروم صورتم رو به سمت خودش برگردوند.
ـ اگه اون روز قرار باشه برسه... قبل از هر کسی، خودمون حقیقت رو بهشون میگیم.
نگاهش پر از اطمینان بود.
همون نگاهی که سالها پیش، وسط بدترین روزهای زندگیم، باعث شد دوباره به زندگی برگردم.
سرم رو روی شونهش گذاشتم.
صدای تپش قلبش، از هر حرفی بیشتر آرومم میکرد.
آروم موهام رو نوازش کرد و گفت:
ـ تا من هستم، نمیذارم هیچکس آرامش این خونه رو ازمون بگیره.
لبخند تلخی زدم.
ـ قول میدی؟
بیدرنگ جواب داد:
ـ همیشه.
چراغ اتاق خاموش شد.
اما پشت پنجره، جایی میان تاریکی کوچه، انگار هنوز کسی بیدار بود...