قسمت هفتم
صدای خندههای مازیار، فضای خونه رو پر کرده بود. سفره شام پهن بود و همه دور هم نشسته بودیم. دیدن این جمع، با همه خاطرهها و دلخوریهای ریز و درشتش، هنوز هم دلم رو گرم میکرد.
عماد هر از گاهی بیاختیار نگاهش به مهگل میافتاد، اما مهگل انگار خودش رو مشغول صحبت با مازیار یا زنعموش میکرد. نه بیاحترامی میکرد و نه سرد برخورد میکرد؛ فقط فاصلهای رو که برای خودش تعیین کرده بود، حفظ میکرد.
نگاهم به لیلا افتاد. از اول شام، بیصدا حواسش به عماد و مهگل بود. گاهی لبخند محوی میزد و گاهی با نگاهی که معنیش رو نمیفهمیدم، هر دوشون رو زیر نظر میگرفت.
بعد از چند لقمه، نگاهی به اطراف خونه انداخت و گفت:
ـ نرجس جان، خونه خیلی قشنگ شده. دکورش رو عوض کردی؟
لبخندی زدم.
ـ آره، یه کم تغییرش دادم. دلم یه حال و هوای تازه میخواست.
ـ معلومه... سلیقهت همیشه خوب بوده. ماشاالله، خدا هم به زندگیتون برکت داده. هم خونه قشنگتر شده، هم شنیدم یزدان شرکتش رو توسعه داده.
یزدان با لبخند گفت:
ـ لطف خدا و زحمت همهمون بوده.
لیلا سری تکون داد و دوباره نگاهش روی عماد و مهگل نشست.
ـ ماشاالله... بچهها هم که برای خودشون بزرگ شدن. یادش بخیر، عماد و مهگل از بچگی بیشتر وقتشون کنار هم میگذشت.
مهگل با لبخند گفت:
ـ خب طبیعیه زنعمو. دخترعمو و پسرعموها معمولاً همینجوری بزرگ میشن.
لیلا لبخند کوتاهی زد.
ـ آره... بعضی وقتا انقدر کنار هم بزرگ میشن که آدم فکر میکنه خواهر و برادرن.
قاشقی که توی دستم بود، برای لحظهای از حرکت ایستاد.
لقمهای که برداشته بودم، دیگه از گلوم پایین نمیرفت.
بیاختیار لیوان آب رو برداشتم و جرعهای نوشیدم.
یزدان فقط یک نگاه بهم کرد؛ همون یک نگاه کافی بود تا بفهمه دوباره گذشته، ذهنم رو به هم ریخته.
قبل از اینکه سکوت سنگینتر بشه، حاجیاسر با لبخند گفت:
ـ لیلا خانم، بعضی خاطرهها فقط خاطرهان. مهم اینه که امروز همه دور هم و کنار هم هستیم.
بعد رو به عماد و مهگل کرد.
ـ راستی... حالا که بحثش پیش اومد، منم یه چیزی بگم.
همه ساکت شدن.
ـ عماد، مهگل... هیچکس اینجا نمیخواد شما رو مجبور به تصمیمی کنه. ازدواج، وقتی قشنگه که دلِ هر دو نفر باهاش همراه باشه. به نظر من، بهترین کار اینه که به هم فرصت بدین. بیشتر با اخلاق، فکر و خواستههای هم آشنا بشین. اگر بعد از اون، هر دوتون به این نتیجه رسیدین که میتونین کنار هم خوشبخت باشین، ما خوشحال میشیم. اگر هم نه، هیچکس حق نداره ازتون دلخور باشه یا فشاری بهتون بیاره.
بعد با مهربونی به مهگل نگاه کرد و ادامه داد:
ـ دخترم، تو برای ما مثل دختر خودم عزیزی. هیچ تصمیمی نباید از روی رودربایستی یا اجبار گرفته بشه.
عماد سرش رو پایین انداخت و فقط گفت:
ـ هر تصمیمی که مهگل بگیره، من بهش احترام میذارم.
مهگل هم آرام سر تکون داد، اما چیزی نگفت.
فقط نگاهش روی بشقابش ثابت مونده بود؛ انگار بین حرفهای حاجیاسر دنبال جواب سؤالهایی میگشت که هنوز برای خودش هم مبهم بودن.
شام که تموم شد، من و مهگل سفره رو جمع کردیم و مردها به هال رفتن.
چند دقیقه بعد، سینی چای و میوه رو برداشتم و وارد هال شدم.
لیلا هم دنبالم اومد و وقتی سینی رو روی میز گذاشتم، آروم کنارم ایستاد.
ـ نرجس... اگه حرفم سر سفره ناراحتت کرد، باور کن قصدم چیز دیگهای نبود.
لبخند کمرنگی زدم.
ـ ناراحت نشدم.
آهی کشید.
ـ بعضی وقتا آدم، اسیر خاطرات گذشته میشه... بدون اینکه خودش بخواد.
این بار مستقیم توی چشمهاش نگاه کردم.
ـ گذشته هر چی بوده، تموم شده. چیزی که امروز برای من ارزش داره، خانوادهمه. برای آرامش این خونه، از هیچچیز نمیگذرم و اجازه هم نمیدم کسی آرامششون رو به هم بزنه.
چند لحظه نگاهم کرد.
لبخند محوی زد و گفت:
ـ خوش به حالت... که اینقدر محکم از خونوادهت دفاع میکنی.
همون موقع صدای خنده مازیار و مهگل از هال بلند شد.
بیاختیار لبخند زدم.
همین خندهها، همین آرامش... ارزش جنگیدن داشت.
اما ته دلم، ترسی خاموش هر لحظه بزرگتر میشد.
انگار گذشته، بعد از سالها، دوباره راه خونهمون رو پیدا کرده بود...