
فیلم Hokum ساخته ی Damian McCarthy فیلمی در ژانر ترسناک که میتونه دلهره و ترس رو تا حد قابل قبولی بهتون انتقال بده. فیلمی با بازی خوبِ Adam Scott که مثل همیشه تونسته حسی که باید درک بشه، خاطراتی که باید ارزشمند شمرده بشه و ترسی که باید وجود داشته باشه رو انتقال بده. (نا گفته نمونه که من خودم جز طرفداراشم)

Hokum ثابت میکند که وحشت واقعی، همیشه در هیاهوی جامپاسکرها و جلوههای بصری خلاصه نمیشود. دیمین مککارتی اینبار از دل افسانههای محلی و وحشتی آرام اما خزنده، داستانی بیرون میکشد که به همان اندازه که هراسانگیز است، کاوشی عمیق در سوگ، گذشته و پیچیدگیهای ذهن انسان نیز هست.
سفر کردن در گذشته همیشه راه های مختلفی داشته، یه راهش میتونه سفر در زمان باشه، یه راهش جهانی بدون مرز مثه INTERSTELLAR، راه دیگه هم که خیلی نرمالایز تره به یادآوردن خاطرات با هر چیزی متعلق به اون زمانه. ولی خب، همیشه به یاد آوردن خاطرات زیبا نیست، امکان داره بعضی وقتا خود اون خاطرات آسیب بزنن بعضی وقتا هم کارهایی که برای به یاد آوردنشون میکنیم.

این فیلم، روایت نویسندهای است که سفرش برای خداحافظی با گذشته، به کابوسی پیچیده و مرموز بدل میشود. هتل اسرارآمیز، شخصیتهای رازآلود و اتفاقات غیرقابلپیشبینی، او را قدمبهقدم به حقیقتی نزدیک میکنند که سالها از آن گریخته است؛ مسیری که بیش از هر چیز، نبردی درونی با خاطرات و احساس گناه به نظر میرسد.
جایی که فکر میکنی همیشه آرومه، آروم نیست و آدمایی که فکر میکنی همیشه خطرناکن، خطرناک نیستن، پلیدی همیشه پنهان تر از چیزیه که چشمای انسان بتونه ببینه، بعضی وقتا احساسات میتونه نقش مهمی داشته باشه!

یکی از مهمترین نقاط قوت فیلم، اعتماد آن به مخاطب است. مککارتی بهجای توضیح دادن همه چیز، بخش زیادی از معنا را در سکوت، ابهام و فضای سنگین داستان پنهان میکند و اجازه میدهد تماشاگر خودش قطعات این پازل را کنار هم بگذارد. در کنار فضاسازی کمنقص و طراحی بصری تأثیرگذار، اجرای آدام اسکات نیز ستون اصلی فیلم است و بار احساسی داستان را با ظرافت و قدرت به دوش میکشد.
در نهایت، «Hokum» تجربهای فراتر از یک فیلم ترسناک است؛ اثری که پس از پایان نیز ذهن مخاطب را رها نمیکند و نشان میدهد تاریکترین داستانها، گاهی انسانیترین آنها هستند.
