خب اولین باری که اومدم ویرگول رو نصب کردم خیلی استرس داشتم که چیزی بنویسم چون من مواجه شدم با پروفایل و مقاله هایی که افراد متخصص و مدیرانی که سال ها کار کردن ...
و گفتم اوه!! همه اینجا متخصص و با‌تجربه هستند! و کلی استرس گرفتم و نتونستم چیزی بنویسم روز های بعد اومدم و فقط به عنوان بیننده گشت‌وگذار کردم و فهمیدم نبابا! اینجا همه هم اونجوری که فکر میکردم نیستن موضوعات متفاوته از وبلاگ نویسی ساده تا لینک سریال ترکی!
و خیلی ساده بگم من با اینکه به مفهوم سیستم یک و دو کانمن کاملا مسلط بودم گول خوردم!!چرا؟ چون دقیقا سیستم یک من که خیلی عجول و تنبله(مثل سیستم یک همه!) این کار رو با من کرد... حالا به نظرتون چطور میشه از سیستم۱ مشتری هامون و بازار هدف اینجوری استفاده کرد؟
سیستم ۱ غریزست تو ناخوداگاه اونجوری فکر و عمل میکنی قبل اینکه بفهمی چیکار کردی! و این دقیقا همون چیزیه که توی بازاریابی و عرضه محصولات دقیقا بهش نیاز داریم!
پس لازمه اول با مفهوم کلی سیستم ۱ و ۲ آشنا بشیم.
ما دو نوع تفکر داریم:
●۱مثل وقتی که فردی را میبینیم و میفهمیم که عصبیه راحت بدون هرگونه تلاشی غریزی و خودکار متوجه میشیم
●۲حل کردن مسئله ضرب دو عدد بزرگ در هم مقایسه کردن دو کالا با یکدیگر!
افرادی به نام کیت استانویچ و ریچاردوست نام سیستم یک و دو را روی این دو نوع گذاشتند و بعد ها متفکران دیگری مثل کانمن بر اساس آن تحقیقاتی انجام دادند و بنده با توجه به خطاهای شناختی حاصل از سیستم یک با تعریف کانمن نکاتی برای جذب مشتری و بازاریابی بیان میکنم
خیلی پوست کنده تعریف سیستم یک و دو که بر مبنای همون دو نوع تفکره میشه این:
●سیستم۱:سریع، تلاش زیاد نمیخواد و ارادی نیست!
●سیستم۲:ارادی، با انتخاب و نیازمند تلاش
الان میخواهیم بپردازیم به سوگیری ای که من در ورودم به ویرگول مواجه شدم باهاش:
"سوگیری دسترس پذیری"
چند تا نمونه دیدم و فکر کردم *همه* اونجوری هستند!!!
این دقیقا توضیح سوگیری دسترس پذیریه به چند تا نمونه ذهنی کوچکمون که دیدیم اعتماد میکنیم و فکر میکنیم حالا همه همینن اما در آمار و واقعیت این نیست!
و دقیقا در بازاریابی و مارکتینگ میتونیم با القای این حس که الان همه فلان کارو میکنن یا فلان محصولو دارن استفاده کنیم تا فروش محصولمون بیشتر بشه!
حالا در بازاریابی میتونیم همین کار رو با محصولمون بر روی مخاطبان و جامعه هدف انجام بدیم!
مثال:
●همه از همین ضد آفتاب استفاده میکنن! این همون کاریه که بلاگرا انجامش میدم.
●همه الان فلان سریال رو میبینن! این بیشتر توی جمع دوست ها اتفاق میوفته.
یا :
●وقتی یک برند، گزینه‌ی پیش‌فرض ذهن ما می‌شود:
تا حالا براتون پیش اومده بخواید قیمت چیزی رو چک کنید و ناخودآگاه اولین جایی که باز می‌کنید دیجی‌کالا باشه؟ یا حس کنید “الان دیگه همه دارن آنلاین سفارش می‌دن”؟
این جادوی سوگیری دسترس‌پذیری در برندینگه. تیم‌های مارکتینگ طوری پیام‌ها، بیلبوردها و نوتیفیکیشن‌ها رو در معرض دید سیستم ۱ ما قرار می‌دن که این داده‌ها دم‌دست‌ترین اطلاعات مغز بشن. در نتیجه، مغز تنبل ما فرض می‌کنه “چون این اطلاعات خیلی راحت یادآوری میشه، پس حتماً حقیقت مطلق و رفتار همه مردمه!”
بیزینس‌ها با شناخت همین حفره‌های شناختی ماست که از یک فروشگاه ساده، تبدیل به فرهنگ خرید می‌شن.»
کار بازاریابی اینه که این تصویر را «در دسترس‌ترین دادهٔ ذهن» قرار بده تا یک حس جا ماندن یا ترس از عقب‌افتادن (FOMO) نسبت به بقیه ایجاد بشه و در نتیجه، خرید سریع‌تر و ناخودآگاه‌تر اتفاق بیفته.
شما چه نمونه‌های دیگه‌ای از این سوگیری رو توی خریدهای روزمره‌تون دیدید؟
«این اولین تله از بازی‌های پیچیده‌ی مغز ما و دنیای بازاریابی بود؛ جایی که سیستم یک، ما رو در تله‌ی اطلاعات دم‌دست انداخت.
__________________________________________
اما این ماشینِ ناخودآگاه مغز، شعبده‌بازی‌های عجیب‌تری هم بلده! تا حالا دقت کردید وقتی بوی قهوه به مشامتون می‌خوره یا فقط کلمه‌ی “مادر” رو می‌شنوید، یک دومینوی بزرگ از تصاویر، احساسات و خاطرات توی کسری از ثانیه در ذهنتون منفجر میشه؟
کانمن به این سازوکار خارق‌العاده می‌گه: ماشین تداعی‌ها (Associative Machine)؛ ابزاری که بدون اینکه بفهمیم، تصمیم‌های بعدیِ ما رو جهت می‌ده.
توی قسمت بعدی، می‌خوام بنویسم از اینکه:
«چطور برندها با فعال‌کردن شبکه‌ی تداعی‌های ذهنمون، کاری میکنن قبل از اینکه فکر کنیم، احساس کنیم؟»
اگر به رفتارشناسی انسان و ترفندهای نامرئی مارکتینگ علاقه دارید، این مجموعه رو دنبال کنید تا در قسمت بعد، سیم‌کشی‌های مخفیِ این ماشین تداعی رو با هم کالبدشکافی کنیم.»
