
ول کن آدم ها را؛ بخواهی به حرف هایشان گوش دهی دست اخر جان دادن زندگی ات را برایت به نمایش در می اورند....
افکارشان حساب و کتاب ندارد؛بی قید و شرط برایت میبرند و میدوزند اما تو اهمیت نده...
روزهایی ک حال خوشی نداری ؛روزهایی ک دلگیر یا شاید هم "دلتنگ"هستی؛ خود را درگیر انتهای این "ریسمان طولانی و به هم گره خورده افکار آدم ها" نکن؛ گاهی پیش می آید که با دنبال کردنش؛به عمق سیاهی های دنیا پرت میشوی؛ بی آنکه خودت بفهمی!...
قدم هایت را به سوی زیبایی های جهان بردار ؛گاهی نیمکتی را در کنار چرخ و فلک روزگار قرض بگیر و آن را تماشا کن ؛شعری را زیر لب زمزمه کن که آرامت میکند؛به بخار بلند شده از فنجان چای ات خیره شو و در لذت سکوت دست و پا بزن...
میبینی چه حس خوبی دارد؟!...
یاد حرف اقبال لاهوری افتادم که گفت:
"دیوانه و دلبسته ی اقبال خودت باش...سرگرم خودت،عاشق احوال خودت باش"
جانانم!
آدم های دنیای من و "ط"ماندگار نیستند ؛خیال بافی های ذهنشان هم همیشگی نیست ؛پس "خودت" بال های پروازت را بساز تا بتوانی روزی از کنارشان با اسودگی کوچ کنی...
"پرواز قشنگ است ولی بی غم ومنت...منت نکش از غیر و پر و بال خودت باش"
17/11/1400
دلنوشته
"نرگس شیخی"