در عالم سکوت همیشگی اش به سر می برد و خیره ب آدم هایی ک هرکدام در افکار خود غوطه ور بودند..
نمیدانم چرا حرف نمیزد!
چرا از آن صندلی و تماشای مردم دل نمی کند!
انگار در بین آن "آدم ها"ب دنبال کسی بود...
انتظار در چشم هایش فریاد میزد...
خواستم باز احوالش را جویا شوم..
قبل از آن که دهان باز کنم ،انگار خودش فهمید ک گفت:
خوب هستم ...
اما دلتنگ آدمک نقاب داری از این شهرم که مدتی است من را مانند کتاب ناتمامی رها کرده،غافل از اینکه من هم مانند او "آدم"هستم...
من هم خسته میشوم..
اما نمیدانم چرا هرچه این شهر را کنکاش میکنم ،نقاب های همه یکسان است..
همه کتاب های نیمه تمام خود را در طاقچه های پر از خاک پستوهای دلشان رها کرده اند،بدون فکر کردن به آنکه آنها کتاب نیستند
"آدم"اند...
نمی مانند،انتظار های طولانی را خریدار نیستتد..
میروند ، بی آنکه دلت را آگاه کنند.!
"نرگس شیخی"