هر چه میگذرد انگار آدم های شهر دلم بیشتر از من فاصله میگیرند،و اما من!...
منی که هر روز کِلان دلم را می اندازم و شب را در انزوای خویش به سر میبرم !..
به قول هوشنگ ابتهاج:
شب فرو می افتاد،به درون آمدم وپنجره ها را بستم،باد با شاخه در اویخته بود،من در این خانه ،تنها تنها،غم عالم به دلم ریخته بود!...
انگار حبابی از جنس دوراهی های عالم اسیرم کرده است و راه رهایی ندارم!...
و چه خوب است حال و هوای این روزهایم که با نقاب های رنگین به سر میبرم!...
نمی دانم استخوان های افکار من رشد کرده اند یا دیوار های کوشک ذهنم به هم نزدیک شده اند!...
هر چه میگذرد، تاریکی بیشتری من را در بر میگیرد؛ اما همچنان از پشت پنجره فولادی چشمهایم برای ادم های اطراف دست تکان میدهم تا به انها بفهمانم من هم از روشنایی این جهان سهمی دارم اما نمی دانم چرا گاهی تار میبینم لبخند هایشان را!...
آری! مدتی است زندگی را سخت گرفته ام میدانم!...
کاش حداقل می توانستم جاده ای که از آن امده ام را پیدا کنم، اما از برهوت های میان این جاده هم میترسم!...
فریاد های مرده دلم هم به کمکم نمی ایند ؛حال چه توقعی از دیگران داشته باشم؟!...
دلنوشته
"نرگس شیخی"
29/1/1401
