"مرگ" ..."زندگي"

چه دنيايي شده...

براي اروم كردن خودمون از هيچ كاري شرم نداريم...

ارامشي كه توي اون لحظه شايد "ارامش" باشه،ولي در واقعيت طوفان بزرگيه كه هر روز ما رو بيشتر از بين ميبره...

نميدونم فيلم تايتانيك رو ديدي يانه،ولي از نظر من وحشتناك ترين فيلم بود....

وقتي خودمو يه لحظه ميزارم جاي ادماي اون كشتي بدنم يخ ميكنه،همه دارن براي مرگ و زندگي دست و پنجه نرم ميكنن و اخرشم زندگي قسمت اونايي ميشه كه تو ماديات دنيا بالاترن،ولي اونايي كه اون پايين پايينا هستن سهمشون ميشه يه مرگ پر درد...

"مرگ"و"زندگي"

چه كلمه هاي عجيبي اند..

كلمه هايي كه هركسي توي گوشه گوشه اين دنيا يه جور براي خودش معني ميكنه...

يكي خوب،يكي بد..

يكي تاريك،يكي روشن...

دنياي ما ادما به دودسته تقسيم شده...

دسته ي اول دنياييه كه فقط دلمون به داشتنش خوشه ،دنيايي كه اگر هم گاهي اوقات بعضيامون نگاه به در و ديواراي پر از خاكش ميكنيم،فقط براي اينه كه زياد از خودمون فاصله نگيريم...

دسته ي دوم دنياييه كه مثل دريا ميمونه...

دريايي كه تو تاريكي شب فرو رفته و هيچكس چشمش جايي رو نميبينه و فقط شناوره ، هر از گاهي هم يه دست و پايي ميزنه تا شايد يه نور اميدي پيدا كنه....

اين دريا،همون دنياي به ظاهر روشن اما تاريك ما ادماست كه داريم توش به طرز شيريني مرگ تدريجي رو تجربه ميكنيم ،غافل از اينكه ته ته اين شيريني زياد يه تلخيه بزرگه ،يه حسرت عميق...

كاش يه كم به فكر خونه تكوني دنيايي واقعيمون بوديم تا شايد بتونيم يه چراغ براي دنيايي كه توش غرق شديم پيدا كنيم...

دلنوشته

5/11/1400

"نرگس شیخی"