صبوری کن!...
همه چیز درست میشود ؛درختان سر به فلک کشیده افکارت شکوفه میدهند ، جاده ی زندگی ات هموار میشود ، آسمان ابری دلت صاف میشود....
در فکر رسیدن به بلندترین قله ی جهان باش، شاید هنگامی که آن قله را فتح کنی،میبینی کوه های بلندتری هم وجود دارد که قامت استوار تو را بر روی بلندی وجودشان می طلبند...
آدمیزاد است دیگر ؛ محدودیت و پایان نمی فهمد...
بی نهایت را خواستار است و قدم بر میدارد به سمت فراز های آسمان...
سردی بلندی ها را خواستار باش نه نسیم ملایم دشت ها را...
دره های زندگی ات را پشت سر بگذار ؛ حال می خواهد "آدم "های به ظاهر دوست داشتنی زندگی ات باشند یا فریاد های منع کننده ی بلند گوی افکارت...
قاب های خاطرات سیاه و سفید دیوار گذشته را با تابلو های نقاشی شده "آرامش" مبادله کن ....
آرزو هایت را با زیباترین قلم مویی که از خیال خود ساخته ای به تصویر بکش...
ادامه بده به مسیر پر پیچ و خم رو به رویت ؛ هیچ سیاهی ماندگار نیست ؛ نور ها ارتش سیاهی را میدرند ؛ کافی است که چشم هایت را به روی روشنایی های جهان باز کنی!..
13/12/1400
دلنوشته
"نرگس شیخی"
