
چند صباحی است فاصله گرفته ایم از آن "منِ خوشحال"...
تا لب هایمان به لبخندی ساده کش می آید ،سیلی تراز داری دیارمان و تازیانه کشمکش آدم هاست که گونه هایمان را سرخ می کند!...
حتی چشم ها هم عادت کرده اند،دیگر تار نمی بینند آدم هایی را که ذلت را به عزت ترجیح داده اند "مگر" برای اندکی آرامش ، که پیدا کردنش این روزها محال است...
دیگر گوش ها هم به شنیدن خواهش و تمنا های کودکانه عادت کرده اند و خود را به کر بودن میزنند!...
بگذریم از سیاهی های این روز ها!...
آری! آرزو کنیم حال همه خوب باشد...
نه دیگر کسی را ببینیم که خود را به متاع آدم ها مبدل کرده ؛ نه کودکی که با پرخاش او را از خود میرانند که مبادا دست های سیاه و اشک های لرزانش با تن و بدن آنها مراوده پیدا کند!..
آرزو کنیم عابران این گذرگاه و برزن با رغبت از کنار یکدیگر رد شوند نه با حسرت!...
آرزو کنیم تا شاید نقاشی پیدا شد که آن ها را برایمان به تصویر در آورد!...
نرگس شیخی
دلنوشته
3/3/1402