انسان ، برای زنده ماندن به چهار چیز نیار دارد . آب ، غذا ، هوای پاک و استراحت ، که درختان دو مورد از این نیاز ها را یعنی ، هوای پاک و بخش عمده ای از غذا را برای ما به ارمغان می آورند .
در شهری که من زندگی میکردم ؛ همه اینها بود به جز هوای پاکیزه ، شاید زمانش بود که واقعا فکری برای هوای این شهر میشد.
کوچک تر که بودم؛ هوای شهر آنقدر پاکیزه و دل انگیز بود ؛ که به علاوه انسان ها پرندگان و بقیه موجودات هم در آنجا زندگی میکردند ؛ و نیازی به کوچ کردن و رفتن از آنجا نداشتند.
ولی به مرور زمان انسان های سود جو ، تمام درختان را از بین بردند ؛ و هوای شهر آلوده شد ؛ اما یک درخت ، درون باغ پیرمردی بود ؛ که به هیچ عنوان اجازه نمیداد ، که آن درخت را هم قطع کنند .
و مردم مجبور شدند ؛ با کپسول ها و ماسک های مخصوصی نفس بشکند . بقیه موجودات هم از آنجا کوچ کردند و دیگر برنگشتند . غذای آن منطقه را هم شرکت های سود جو از شهر های دیگر وارد میکردند.
اما خوشبختانه طبق افسانه های قدمی ، آن درخت هر هزار سال یک دانه میداد .
همه چیز ، به مردم شهر بستگی داشت . اما آنها غافل شدند ؛ در یکی از شب ها یک فرد سودجو ، پیرمرد را کنار زد و کیلید باغ را از دست او گرفت ؛ و در باغ را باز کرد . او با یک نفر از زیر دستانش وارد باغ شدند ؛ و درخت پیر را قطع کردند . اما چون آن درخت بسیار پیر و تنومند شده بود . آنقدر خسته شدند که فراموش کردند ، دانه را نابود کنند .

فردای آن روز ، پیرمرد مردم شهر را جمع کرد ؛ و به مرکز شهر رفتند ؛ و تمام مردم ، دست به دست هم دانه را کاشتند . پس از آن ، افراد سود جو را از شهر بیرون کردند .
پس از آن هر سال هر نفر درختی در مرکز شهر میکاشت.