یادمه چندماه پیش وقتی داشتیم با داداشم درمورد خصوصیات خوب و بد هم حرف میزدیم فرمود که من آدم دورویی هستم! خب اولش به راحتی قبول کردم!(الله اکبر از این همه خوبی) ولی خب یه سوال واقعی از خودم آیا من واقعا دورو هستم یانه؟! سوال اصلی تر اینکه خدا گفته اعمال دورویان رو قبول نمیکنه ولی خب از یه طرفم به کسایی که مبارزه با نفس میکنن کمک میکنه! خب الان من یه فرد مبارزه گر هستم که درحال مبارزه با نفسمم یا یه آدم دورو که ذاتا پسته ولی خودش و خوب نشون میده؟!دیدم دوتاش یکیه
مثل همون کلمه ی شرط بندی و مسابقه که عملش یکی هستا ولی خب اگر اسم شرط بندی روش بزاری حرومه!
مثلا من واقعا علاقه دارم غیبت کنم(کسی که غیبت میکنه میدونه چه حس شیرینیه). ولی خب وقتی تو یه جمع میشینم! هرکسی که شروع به غیبت میکنه تذکر میدم و میرم تو فاز فیلسوفانه که بابا به ما چه بیاین یه حرف دیگه بزنیم (که معمولا هم با جمله ی اگر ناراحتی پاشو برو روبرو میشم)، و دوم که خیلی مد نظر برادر گرام بود این بود که من حرفام و نیت باطنیم یکی نیست! خب واقعیتم همینطوره! البته نمیدونم چرا اینجور منظوری داشت از اونجایی که خودش خیلی زبون تند و تیزی داره و من چندین بار بهش تذکر دادم گفت من مثل تو آدم با سیاست دورویی نیستم! خب که چی، ینی اینکه من اگر از کسی خوشم نیاد که باهاش صحبت کنم باید پاچه ی فرد و بگیرم؟! چون آدم دورویی نیستم؟! خب شاید واقعیت همینجور باشه ولی خب من همیشه اعتقادم اینه که باید همه رو تحمل کنی(واقعا کار مزخرفیه) ولی خب بلاخره باید شخصیت خودتو برای خودت محترم بدونی!
و یکی دیگه از جنبه های دیگه ای دوروییم از نظر برادرم اونجاییه که هنوز مثل بچه ها وقتی یه کار مهم انجام میدم(معمولا خوبا چون اگر کار بدی کرده باشم قایمش میکنن تا خودشون بفهمن-_-) میگم که همیشه میگه میخوای خودتو نشون بدی و بگی آدم خوبی هستی! این و خودم قبول دارم کار مزخرف و بی مفهومیه ولی واقعا هرکی بیاد بگه من این کارو کردم دوروعه؟! مثلا میخواد چی بشه؟! من که فقط حاصلیات کارام و میگم!
و یکی دیگشم اینه که وقتی یکی ازم تعریف میکنه علارغم اینکه باید تعارف کنم و بگم نه و نوچ من اینطور نیستم بسرعت اون خصوصیت خوب و میقاپم و میگم آره! اینم نه اینه خوشم بیاد! چون هروقت از کسی تعریف میکنم معمولا با نه و نوچ کردن عصبام و بهم میریزه(خب آقا خوبی دیگه اگه خوب نبودی که بهت نمیگفتم) برای همین سعی میکنم مثل این افراد رو مخ نباشم!
اما اما بعضی وقتام دورو هستم! مثلا به شخصه از یکی اقواممون بدم میاد و جلوش آرزوی موفقیتشو میکنم ولی خب در دل ناپاک خود دوست ندارم با این همه خوندن به هدفش برسه!(البته هرکسی نتیجه ی زحمتشو میبینه ها ولی خب اینجا بحث دورویی منه که حتی تو دعاهامم برای موفقیتش دعا میکنم ولی از دلم نیست فقط مغزمه)!
و خب حالا اومدم بجنگم با این دورویی ولی خدایی چجور تو دلمم آرزوی موفقیتشو کنم؟:(خب نمیشه دیگه ولی خب این الان خودش یه مبارزه با نفس هم تلقی میشه![یاد حرف شهید چمران افتادم که میگفت خدایا مرا به خاطر گناهانی که در طول روز با هزاران قدرت عقل توجیهشان میکنم ببخش!]
ولی واقعنی ایقد آدم نامهربون و دورویی نیستم که تو دلم برای همه آرزوی بد کنم!
پ.ن:جدی اگر دورویید و راه حلی اندیشیدید به منم بگید!
پ. ن: ما به امّیدِ تفضّل زندگانی می‌کنیم
آه اگر افتد به دیوانِ عدالت کارِ ما(کمی خودمون و گول بزنیم):)))) ?
